Sivilde çok çapkın olan Tolga askerliğini yapmaktadır. Bir gün sevgilisinden mektup alır. Sevgilisi artık ondan ayrılmak istediğini bildirmekte ve fotoğrafını geri göndermesini istemektedir.

Çok kızar, arkadaşlarının eski kız arkadaşlarının fotoğraflarını toplar. Hepsini bir araya koyup paket yapar ve sevgilisine gönderir.

Pakete bir not iliştirir.
"Kusura bakma, hangisi olduğunu çıkaramadım. Lütfen kendi fotoğrafını al ve diğerlerini geri gönder!"

Askerlik yapmakta olan Temel komutanından izin istemiş ve eklemiş:
- Çocuğum olacakta! Komutan:
- Ne zaman? Demiş. Temel:
- İzin verirseniz eve gittikten 9 ay 10 gün sonra, demiş.

Yüzbaşı evin papağanına belli başlı kelimeleri öğretmişti. Mehmet gel Mehmet git, şunu yap, bunu yapma vs.

Evde kimsenin bulunmadığı bir zamanda, evin yeni emir eri ortalığı silip süpürüyordu. İçeriden Mehmet diyen sesi duyunca fırladı odaya

- Buyur, dedi ama arkası gelmedi

Tekrar işine daldı. Bir zaman sonra tekrar çağrıldı. Şaşırmıştı odada bu emri beklemeye karar verdi. Papağana gözü takıldığı anda da Mehmet diye çağırmasın mı derhal hazır ol vaziyetine geçerek

- Buyur komutanım ben seni guş sandımdı.

Adam zilzurna sarhoş bir şekilde Otel kapısına gelir, kapıda gördüğü apoletli, sırmalı üniformalı adama seslenir:
- Heeey!, bana bir taksi çağır! Adam hiddetli bir şekilde:
- Ben kapıcı değilim, amiralim!..
- Öyleyse bana bir gemi çağır!

Bölük komutanı Ali okulunu denetliyordu. Hasan'a sordu:
- Oğlum, dünya kaç parçadır?
- Beş parçadır komutanım.
- Say bakalım.
- Avrupa, Asya, Amasya, Tosya, Okyanusya.
- Sen nerelisin?
- Kayseriliyim, komutanım.
- Su haritada Kayseri'yi göster bakalım.
Hasan Kastamonu'yu işaret edince:
- Oğlum, orası Kastamonu.
- Kayseri'nin bir mahallesi sayılır, komutanım, der.

Savaşın en dehşetli anlarıydı. Cephede bombalar patlıyor, mermiler vızır vızır uçuşuyordu. Bu arada bir askeri hıçkırık tuttu. Hıçkırık tutan asker yanındaki askere döndü;
- Heey, beni korkutsana biraz!...Korkut da hıçkırığım geçsin...

Temel askerliğini yapıyormuş. Bölükte kırk ere izin vermişler. Geç kalırlarsa çadır hapsi var, ancak iyi bir mazeretleri olursa affedilecekler. Kırk kişiden otuz dokuzu da geç kalmış, hep aynı mazeret:

- Atla istasyona celeydum. At çatladi, tren kaçti, geç kaldum. Derken kırkıncı da tamamlanmış, Temel çıkagelmiş.

- Senin de mi atın çatladı, diye sormuşlar.

- Hayır, demiş. Yoldaki otuz tokuz at leşini geçemedum.