Minibüs şoförü yolda arabasıyla ilerliyormuş. Yol kenarında duran birisinin elini kaldırdığını görünce yanaşmış ve yolcuyu arabaya almış. Arabaya binen yolcunun, siyahlar içerisinde gizemli bir görüntüsü varmış. Şoför sormuş:
– Kimsiniz beyefendi, yolculuk nereye? Adam cevap vermiş:
– Ben Azrail'im. Senin canını almaya geldim. Bunu duyan adam ciddiye almayarak cevap vermiş:
– Şaka mı yapıyorsun kardeşim. Ne Azrail'i?
– Ne yani benim Azrail olduğuma inanmıyor musun? O zaman gerçekten Azrail olduğumu size ispatlayayım. 300 metre ileride elini kaldıran ve araba bekleyen bir kişi göreceğiz, onu da arabaya almalısın.

Şoför ilerlemeye devam etmiş. Arkadaki adamın dediği gibi 300 metre sonra yol kenarında elini kaldıran bir adam görmüşler ve arabaya almışlar. Yeni yolcu şoförün yanına oturmuş. Şoför iyice heyecanlanmaya başlamış. Yeni binen yolcuya arkadaki adamı göstererek bu adam Azrail olduğunu iddia ediyor demiş. Yanındaki yolcunun cevabı üzerine iyice korkmuş:
– Ne yolcusu, ben arkada kimseyi göremiyorum ki! Arkadaki yolcu araya girmiş.
– Gördün mü, beni senden başka kimse göremez, çünkü ben senin Azrail'inim. Senin canını almaya geldim. Şimdi canını almadan önce arabayı durdur, yol kenarında 2 rekat namaz kıl dua et, demiş.

Bunu duyan şoför sona geldiğini düşünerek mecbur arabayı durdurmuş ve yol kenarında namaz kılmak için arabadan inmiş. Sonra ne mi olmuş?

Ne olacak, bu oyunu daha önceden planlayan 2 hırsız arkadaş arabayı çalıp uzaklaşmışlar

Yaşlı hırsız, oğlunu karşısına alıp ona bir elmayla bir bıçak verdi ve bir elini onun omzuna koyup konuştu:
— Bak, evladım artık senin de hırsız olma yaşın geldi çattı şimdi bu işe ilk önce bir elmayı soyarak başla bakalım.

Mahallenin bir tanesinde sık sık araba teypleri çalınıyormuş. Adamın biri de arabasına;
"Araba teybi yok, boşuna uğraşmayın." diye yazı yazmış.
Sabah bir de baksa araba yok ve arabanın durduğu yerde bir kâğıt:
"Üzülme ben taktırırım."

Adamın arabası çalınır. İki gün sonra araba geri gelir ve bir not vardır içinde;
- Özür dilerim arabanızı aldım ama karım doğum yapacaktı, kendimi affettirmek için yarın tiyatroya eşiniz ve sizin için 2 bilet aldım, hatamı telafi etmek için ben de orada olacağım, lütfen kabul edin.
Adam duygulanır, eşiyle tiyatroya giderler, adam yoktur ama çok memnun eve dönerler ne insanlar var dünyada bizde kötü düşündük diye konuşurlar. Fakat döndüklerinde ne görsünler! Evleri soyulmuştur ve duvarda bir not vardır;
- Abi tiyatro nasıldı?

Nasreddin Hoca bir gün eşeğine binmiş ormanın içinden bahçeye doğru gidiyormuş. Yolda küçük ihtiyacı gelmiş. Eşeğini bir ağaca bağlamış. Pahalı cübbesini de eşeğin semeri üzerine atmış ve uygun bir yer aramış. Bu arada hırsızın biri gelip cübbesini çalmış. Hoca döndüğü zaman cübbesini yerinde görememiş, sağa bakmış yok, sola bakmış yok, bunun üzerine eşeğin semerini alıp omzuna atmış ve söyle söylemiş:
- Öyle olsun, hırsız! Sen benim cübbemi geri vermezsen, ben de senin semerini vermem!

Bir gün Nasrettin Hocanın evine hırsız girmiş ve alt katta bir şey bulamamış o anda hoca üst kattaki dolaba girmiş hırsız dolabı açınca hocayı karşısında görüp korkmuş hoca demiş ki;
— Kusura bakma hırsız oğlum, evde çalınacak bir şey yoktu çok utandım da...

Nasreddin Hoca’nın evine hırsız girmiş. Hoca hırsızı tek başına yenemeyeceğini anlayınca kaçmasın diye usulca hırsızın pabuçlarını saklamış. Hırsız, aramış taramış fakat çalacak bir şey bulamamış. Çıkarken bakmış ki ayakkabıları yok. Hoca, tam bu sırada "Tutun! Hırsız var." diye bağırmaya başlamış. Hırsız ne yapsın yalın ayak sokağa fırlamış. Ama Hocanın feryadını duyan millet hırsız kaçamadan etrafını sarmış. Yavuz hırsız gelenlere:
- İnsaf edin yahu, eve giren benim amma pabuçlarımı çalan kendisi, gerçek hırsız odur.