Bir gece Hoca'nın evine hırsız girer, evde ne var ne yok hepsini çalar, evine götürür.
Bu sırada onu gözetleyen Hoca eşyasının kalanlarını sırtına alarak hırsızın evine götürür.
Hırsız hayretle sorar:
— Evimde bu saatte ne arıyorsunuz? Hoca gayet sakin:
— Oğlum biz bu eve taşınmadık mı?

Yaşlı hırsız, oğlunu karşısına alıp ona bir elmayla bir bıçak verdi ve bir elini onun omzuna koyup konuştu:
— Bak, evladım artık senin de hırsız olma yaşın geldi çattı şimdi bu işe ilk önce bir elmayı soyarak başla bakalım.

Adamın arabası çalınır. İki gün sonra araba geri gelir ve bir not vardır içinde;
- Özür dilerim arabanızı aldım ama karım doğum yapacaktı, kendimi affettirmek için yarın tiyatroya eşiniz ve sizin için 2 bilet aldım, hatamı telafi etmek için ben de orada olacağım, lütfen kabul edin.
Adam duygulanır, eşiyle tiyatroya giderler, adam yoktur ama çok memnun eve dönerler ne insanlar var dünyada bizde kötü düşündük diye konuşurlar. Fakat döndüklerinde ne görsünler! Evleri soyulmuştur ve duvarda bir not vardır;
- Abi tiyatro nasıldı?

Mahallenin bir tanesinde sık sık araba teypleri çalınıyormuş. Adamın biri de arabasına;
"Araba teybi yok, boşuna uğraşmayın." diye yazı yazmış.
Sabah bir de baksa araba yok ve arabanın durduğu yerde bir kâğıt:
"Üzülme ben taktırırım."

Bir gün Nasrettin Hocanın evine hırsız girmiş ve alt katta bir şey bulamamış o anda hoca üst kattaki dolaba girmiş hırsız dolabı açınca hocayı karşısında görüp korkmuş hoca demiş ki;
— Kusura bakma hırsız oğlum, evde çalınacak bir şey yoktu çok utandım da...

Nasreddin Hoca bir gün eşeğine binmiş ormanın içinden bahçeye doğru gidiyormuş. Yolda küçük ihtiyacı gelmiş. Eşeğini bir ağaca bağlamış. Pahalı cübbesini de eşeğin semeri üzerine atmış ve uygun bir yer aramış. Bu arada hırsızın biri gelip cübbesini çalmış. Hoca döndüğü zaman cübbesini yerinde görememiş, sağa bakmış yok, sola bakmış yok, bunun üzerine eşeğin semerini alıp omzuna atmış ve söyle söylemiş:
- Öyle olsun, hırsız! Sen benim cübbemi geri vermezsen, ben de senin semerini vermem!

Nasreddin Hoca’nın evine hırsız girmiş. Hoca hırsızı tek başına yenemeyeceğini anlayınca kaçmasın diye usulca hırsızın pabuçlarını saklamış. Hırsız, aramış taramış fakat çalacak bir şey bulamamış. Çıkarken bakmış ki ayakkabıları yok. Hoca, tam bu sırada "Tutun! Hırsız var." diye bağırmaya başlamış. Hırsız ne yapsın yalın ayak sokağa fırlamış. Ama Hocanın feryadını duyan millet hırsız kaçamadan etrafını sarmış. Yavuz hırsız gelenlere:
- İnsaf edin yahu, eve giren benim amma pabuçlarımı çalan kendisi, gerçek hırsız odur.