Kavak ağacının yanında bir kabak filizi boy göstermiş. Bahar ilerledikçe bitki kavak ağacına sarılarak yükselmeye başlamış. Yağmurların ve güneşin etkisi ile müthiş hızla büyümüş ve neredeyse kavak ağacıyla aynı boya gelmiş. Bir gün dayanamayıp sormuş kavağa:
- Sen kaç ayda bu hale geldin ağaç?
- On yılda, demiş kavak.
- On yılda mı? diye gülmüş ve çiçeklerini sallamış kabak.
- Ben neredeyse 2 ayda seninle aynı boya geldim bak.
- Doğru, demiş ağaç.
- Doğru.
Günler günleri kovalamış ve sonbaharın ilk rüzgârları başladığında kabak önce üşümeye başlamış sonra yapraklarını düşürmeye, soğuklar arttıkça da aşağıya doğru inmeye başlamış. Sormuş endişeyle kavağa:
- Neler oluyor bana ağaç?
- Ölüyorsun, demiş kavak.
- Niçin?
- Benim 10 yılda geldiğim yere 2 ayda gelmeye çalıştığın için.

Cimri ve boşboğazın biri Hocaya alaylı bir dille sormuş Hoca efendi, demek parayı bu kadar çok seviyorsun, neden acaba?
Hoca cevabı yapıştırmış;
— SENİN GİBİLERE MUHTAÇ OLMAMAK İÇİN

Bir bilgeye sormuşlar:
- Bir insanın zekâsını nereden anlarsınız?
- Konuşmasından, diye cevap vermiş.
- Ya hiç konuşmazsa? Demişler.
- O kadar akıllı insan yoktur ki...

Geç kaldığından işe yetişmek için çimenlerin üzerinden koşan Temel'i park bekçisi uyarır:
- Tabelayı görmüyor musun be adam? "Çimlerde yürümeyiniz" diye yazıyor.
- Ben de zaten yürümüyorum ki, koşuyorum...

Görünüşü ihtiyar ama kalbi kıpır kıpır olan ihtiyar manifaturacılık yapıyor, geçinip gidiyormuş.

Günlerden bir gün içeri bir afet bayan girmiş... ve sormuş:

Kumaşın metresi kaça?

İhtiyar Yaradana sığınmış:

— Metresi bir öpücüktür, kız kararsız;
— 10 metre alayım baarii
İhtiyarın gözleri fıldır fıldır, 10 metreyi saniyede keser, kıza uzatır; hesabı ister.

Kız kapıya doğru seslenir:
— Büyük anne hesabı öder misin?

Bir derviş tespih çekerken; yanından, eteklerinde elma taşıyan bir genç kızın geçtiğini görür ve sorar ona:
— Nereye gidiyorsun öyle?
Kız cevap verir dervişe;
— Karşı tarlada çalışan sevdiceğime elma götürüyorum...
Derviş de ona;
— Kaç tane elma var burada? Çok değil mi?
Deyince, genç kız şu manidar cevabı verir:
— İnsan sevdiğine verdiğini hiç sayar mı?
Derviş, usulca elindeki tespihin ipini koparır ve yere bırakır.

Zamanın birinde, âlim zatlardan birisi, bir nehir kenarında namaza durmuş. Mecnun bir kişi, tam o sırada sözde alim zatın önünden geçmiş.
Adam, öfkeyle namazını bozarak, o mecnun kişiye seslenmiş:
— Bre melun! Görmez misin ki namaza duruyorum. Ne diye önümden geçersin?
Mecnun kişinin dervişe verdiği cevap ise çok ilginçtir:
— Ben Leylanın aşkıyla senin namaz kıldığını görmezken, sen Mevla'nın aşkıyla durduğun namazında beni nasıl görüyorsun?