Adamın evine kedinin biri dadanmış. Bir gün adam kediyi almış, ormanlık bir alana götürüp bırakmış. Sonra eve gelmiş.
Biraz sonra kedi çıka gelmiş.
Adam tekrar denemiş. Fakat sonuç aynı.
En son kediyi çok uzak ve yolları oldukça karışık bir yere bırakmış. Eve dönerken kendisi yolu karıştırmış.
Aramış aramış evin yolunu bulamamış.
Evi telefonla aramış:
- Hatun, kedi geldi mi?
- Evet geldi.
- O şerefsiz kediye söyle; gelsin beni alsın.

Gecenin bir vakti hanımı horlarken, Nasreddin Hocayı uyku tutmamış. Aradan bir saat geçmiş. Duvarlar sallanmaya başlayınca hanımı aniden uyanmış, yatakta oturumuna gelmiş:
- Hoca, gürültüye uyandım. Ben horluyor muydum? Diye sormuş.
Hoca:
- Ne horlaması hanım! Gök gürledi. Belli ki yağmur yağacak, demiş.

Yüzü gözü mosmor bir kadın doktora gider. Doktor:
— Hanımefendi ne oldu size? Kadın:
— Doktor bey, ne yapacağımı bilemiyorum. Kocam ne zaman içip de eve sarhoş dönse beni bayıltana kadar dövüyor. Doktor:
— Bu konuda size çok işe yarayan bir çözümüm var hanımefendi.
Kocanız sarhoş olarak eve geldiğinde elinize bir bardak şekerli çay alın ve kocanız yatıp uyuyana kadar ağzınıza alacağınız bir yudum çayı ağzınızın içinde sürekli dolaştırın.
İki hafta sonra, aynı kadın, eli yüzü düzgün şekilde doktoru ziyaret eder. Kadın:
— Evet doktor, harika bir çözümdü bu. Kocam eve sarhoş geldiği her seferinde, yatıp uyuyana kadar ağzıma bir yudum çay alıp ağzımı çalkalar gibi ağzımda dolaştırdım; ve kocam bana hiç dokunmadı. Doktor:
— Gördünüz mü, ağzınızı kapalı tutmak ne kadar çok işe yarıyor.

Adamın biri artık karısının eskisi kadar iyi duymadığından korkuyormuş ve karısının işitme cihazına ihtiyaç duyduğunu düşünüyormuş.
Ona nasıl yaklaşması gerektiğinden emin değilmiş. Bu durumu konuşmak için aile doktorunu aramış; doktor adamın karısının ne kadar duyduğunu anlayabilmesi için basit bir yöntem önermiş.
- Yapacağın şey şu, karından 40 adım ileride dur, normal bir konuşma tonuyla bir şeyler söyle; eğer duymazsa 30 adım ilerisinde aynı şeyi tekrarla, sonra 20 adım; cevap alana kadar aynı şeyi tekrarla

O akşam karısı mutfakta akşam yemeğini hazırlarken adam işlemi uygulamaya koymuş. 40 adım uzaklıktan karısına normal bir konuşma tonuyla seslenmiş;
— Hayatım bu akşam yemekte ne var?
Cevap yok. Mutfağa biraz yaklaşmış. Mesafeyi 30 adıma indirmiş ve soruyu tekrarlamış;
— Hayatım bu akşam yemekte ne var?
Gene cevap yok. Mutfağa biraz daha yaklaşmış, mesafe 20 adım ve tekrar sormuş;
— Hayatım bu akşam yemekte ne var?
Hala cevap yok. Adam mutfağın kapısına gelmiş artık mesafe iyice azalmış ve soruyu tekrarlamış;
— Hayatım bu akşam yemekte ne var?
Gene cevap alamamış. Bu sefer karısına iyice yaklaşmış ve aynı soruyu tekrar sormuş.
— Hayatım bu akşam yemekte ne var?
— Hayatım beşinci kez söylüyorum, Tavuk

Ana fikir:
Belki de genelde düşündüğümüz gibi problem daima karşımızdaki kişilerde olmayabilir.

Boşanma davasında kadın, hakime talebini gerekçesi ile açıklamış:
— Sayın hakim, çocuğun bende kalmasını istiyorum. Onu dokuz ay karnımda taşıdım.

Hakim kocaya sormuş:
— Karınızı duydunuz. Bir diyeceğiniz var mı?

Adam "Var tabii" demiş ve anlatmış:
— Sayın hakim. Farz edelim ki canınız bir kutu soğuk kola istedi. Makineye parayı attınız ve kola geldi. Şimdi bu kola makinenin midir, yoksa parayı deliğe atanın mı?

Hakim sekreterine dönmüş:
— Yaz kızım, çocuk babada kalacaktır...

Karı koca arabada giderken, kadın artık bu evliliğe devam etmek istemediğini, boşanmak istediğini dile getirmiş. Adam hiç sesini çıkarmamış ama gaza basmış hızı 120'ye çıkarmış. Kadın bu sefer boşanma anlaşmasına sözü getirmiş ve isteklerini sıralamış:
- Evi ben istiyorum, deyince adam hızı 150'ye çıkarmış. Kadın:
- Ayrıca bütün çeklerini, kredi kartlarını ve arabayı da istiyorum Adam hızı 160'a çıkarmış.
- Hiç bir şey söylemeyecek misin? Sen hiçbir şey istemiyor musun?
Adam kadın konuştukça hızını artıyormuş. Adam:
- Hayır, ben ihtiyacım olan her şeye sahibim.
- Öyle mi? Nedir o?
Ve adam arabayı karşıdaki duvara süratli bir şekilde çarpmadan önce cevap vermiş:
- Hava yastığı bende!

İkinci Dünya Savaşının iyice kızıştığı günlerdi. Karısından mektup aldı. Eşi:

— İzlanda'da eli iş tutar erkek kalmadı. Hepsi askere gitti. Ne yapayım kocacığım, artık bahçeyi kendim belleyeceğim.

Derhal cevap yazdı.

— Sakın ha, bahçeyi kazayım filan deme, silahlar orada gömülü.

Savaşta mektuplar açılıp incelendiği için, bir manga asker gelip evin bahçesinde kazmadık yer bırakmadılar. Adam bir hafta sonra karısına gönderdiği mektupta:
— Sanırım bahçe iyice bellendi... Sebzeleri hemen ek karıcığım, diyordu.