Padişah, kavuğunun altından kafasını kaşımış;
- Eeee! Ne vergisi koyalım? Demiş. Vezirler:
- Köprülere adam koyalım, geçenden bir akçe alsınlar!
Padişah "tamam" demiş.
Aradan bir süre geçtikten sonra sormuş vezirlerine:
- Nasıl, halk hayatından memnun mu, her hangi bir şikayet var mı?
- Hiç bir tepki yok sultanım!
- İyi o zaman köprünün diğer tarafına da bir adam koyun, çıkandan da bir akçe alsın!
Aradan bir süre geçmiş, padişah tekrar sormuş vezirlerine:
- Var mı halinden şikayet eden?
- Yok!
Halkının tepkisizliğine kızan padişah gürlemiş:
- Köprülerin ortasına da birer adam koyun, gelip geçeni köprünün ortasında becersin!
Aradan birkaç gün geçmiş, halktan bir tepkinin olmamasına içerleyen padişah, çağırmış vezirlerini;
- Halkı dinleyelim hele bir, demiş.
Gitmişler halka, padişah sormuş:
- Halinizden memnun musunuz, var mı bir şikayetiniz?
Ses yok.
Padişah tekrar:
- Ulan demiş, taş üstünde taş, omuz üstünde baş komam! Var mı şikayeti olan hemen söylesin!
Diye gürleyince arkalardan cılız bir ses duyulmuş:
- Padişahım, o köprünün ortasındaki adam var ya!..
- Eeee!, demiş padişah bir umutla... Ne olmuş o köprünün ortasındaki adama?
- Akşamları çok kalabalık oluyor, sıra uzuyor, eve geç kalıyoruz, mümkünse bir adam daha koysanız...

Amerika'da Katolik kilisesinin yöneticileri,
— Madem ki devir bilgisayar devri, o zaman çoook güçlü bir bilgisayar yaptırıp elimizde dinlerle ilgili ne kadar bilgi varsa yükleyelim, sonra da soralım bakalım, "En iyi din hangisi?" demişler...

Amerikalılar bu deney sonunda bilgisayarın kesinlikle Hristiyanlığı açıklayıp seçeceğinden eminlermiş. Dertleri de, sonucu tüm dünyaya açıklayıp hava atmakmış...

IBM firmasına acayip güçlü bir bilgisayar ısmarlanmış ve bütün kutsal kitaplar, peygamberlerin hayatı, işte ne bileyim, dine dair ellerinde ne varsa yüklemişler hard diske...

Sonra da:
— En iyi din hangisi? diye yazıp "start" düğmesine basmışlar...

O dev bilgisayar tuhaf sesler çıkarıp haldır huldur günlerce çalışmış... Çalışmış, çalışmış... Sonunda da hoparlöründen tok bi ses gelmiş:
— Laaaaaa ilahe İllallahhhhhh...

— Hayrola nereden?

— Be be ben mi? Rad rad radyodan geliyorum...

— Ne vardı radyoda?

— Spi spi spi spiker sı sı sı sınavı vardı da...

— Eeee, ne oldu?

— Bı bı bı bırak yahu? Kı kı kıravat tak tak takmadık diye elediler.

Birer kız çocuğu sahibi iki aile bir gün misafirlikte sohbete başlamışlar.
— Eee sizin kızdan naber?

— Valla işte ne olsun biliyorsunuz, işe girdi geçen sene. Başını kaşıyacak vakti yok. İlk başlarda geceleri fazla mesai yapıyordu. Sonra hafta sonları da çalışmaya başladı. Patronu çok sevmiş her işi ona veriyormuş. Derken Ankara seyahatleri başladı. Bizimki çanta sekreter gibi patron nereye o oraya. Sonra Paris seyahatleri filan en sonunda bu iş böyle olmayacak dediler, patronu ev tuttu. Deli gibi çalışıyor evladım. Ee, peki sizin ki ne alemde?

— Valla bizim kız da kötü yola düştü ama ben sizin kadar güzel anlatamıyorum.

New York'ta küçük bir çocuğu azgın bir köpeğin dişlerinden kurtaran ve hayvanı boğan iri yarı delikanlının yanına koşan gazete muhabiri sormuş:

— Kahraman Amerikalı çocuğun hayatını kurtardı, diye yazabilir miyim?

— Ben Amerikalı değil Pakistanlıyım, demiş adam...

Ertesi gün New York Times'da manşet:

— Köktendinci Müslüman, Central Park'ta bir köpeği boğdu. FBI olayın El Kaide bağlantısını araştırıyor...

Adamın biri, papağan almak ister. Gittiği dükkandaki papağanları sırayla inceler. Birinci kafeste rengarenk, pırıl pırıl tüyleri olan papağanı beğenir. Etiketinde 5.000 TL yazılıdır. Dükkan sahibine sorar:
— Bu kuş niye bu kadar pahalı?

Dükkan sahibi:
— Bu papağan tam 7 dil biliyor, onun için.

Adam başka bir kafeste bembeyaz şahane bir papağan daha görür. Hem de 10.000 TL. Yine sorar:
— Meğer bu kuş anayasayı ezbere okurmuş da ondan. Adam bir bakar en köşedeki kafeste , tüyleri dökülmüş ve kararmış yaşlıca bir kuş var. Ama o da ne tam 50.000 TL. Adam:
— Peki, bu perişan haldeki kuşun ne özelliği var da bu kadar pahalı? Dükkan sahibi:
— Vallahi birader, bu kuşun nesi var biz de bilmiyoruz. Ama öteki papağanlar sabahları buna günaydın üstat diyorlar.

Bir gün Cennet'in kapıları şiddetle vurulmuş:
- Güm Güm Güm! İçeriden seslenmişler:
- Kim o? Dışarıdan gök gürültüsü gibi bir ses:
- Biz İstanbul'u fetheden Fatih'in yiğitleriyiz! İçeriden hoş geldiniz diyerek kapılar ardına kadar açılmış ve yiğitleri içeriye buyur etmişler. Her şey çok güzel gidiyormuş. Ta ki, 40 yıl geçinceye kadar. Bir gün kapılar yine şiddetle çalınmış:
- Güm Güm Güm ! İçeriden sormuşlar:
- Kim o? Dışarıdan gök gürültüsü gibi bir ses:
- Biz İstanbul'u fetheden Fatih'in yiğitleriyiz! İçeriden hemen cevaplamışlar:
- Hadi len! Onlar 40 yıl önce geldi! Dışarıdan yine ses gelmiş:
- Biz mehter takımıyız ancak geldik!