Zengin tüccar epey yaşlanmış, çocuklarını toplamış ve bir vasiyette bulunup şöyle demiş:
- Bak, size iki mektup bırakacağım. İlkini ben ölür ölmez, ikincisini mezarlıktan dönünce açın.
Bir süre sonra tüccar rahmetli olmuş, çocukları hemen ilk mektubu açmış. Mektupta “Oğlum, beni çoraplarımla gömün.” yazıyor.
Sıra cenaze ve defin işlemlerine gelince çocukları müftüye sormuş, müftü;
"Mümkün değil olmaz, dinimizde böyle bir şey yok, bu dünyaya nasıl geldiysek öbür dünyaya da öyle gideceğiz.” demişler.
Rahmetliyi mecburen çorapsız gömmüşler. Çocuklar mezarlık dönüşünde ikinci mektubu da açmış. 2. Mektupta “Gördünüz mü evlatlarım, öbür dünyaya bir çift çorap bile götüremedim.” diye yazıyormuş.

Bu dünyadan sadece yaptığımız iyilikleri götüreceğiz. Edindiğimiz mal, mülk burada kalacak.

Vilayette çalışan memuru herkes tanır. Sürekli takılırlarmış. Memur da her gün bir fıkra uydururmuş. Günlerden bir gün:

- Bu vilayette Vali bey benden sonra gelir, demeye başlamış.

Bu sözü sabahları günaydın yerine kullanmaya başlamış. Söz sonunda Vali beyin kulağına gitmiş. Vali bey sormuş.

- Söyle bakalım bu vilayette Validen önce kim gelir, demiş.

Memur:

- Ben efendim, diye yanıtlamış.

Vali:

- Ne demek o? diye sinirlenirken yanıtını da almış .

- Efendim siz saat onda, on otuzda teşrif buyurursunuz. Ben ise sizden önce saat dokuzda vilayete gelirim, demiş.

Bir adam yeni deve almış, deveye binmiş deve "oh" deyince yürüyor "oh oh" deyince koşuyormuş "çüş" deyince duruyormuş.

Adam deveye binmiş oh demiş deve yürümüş adam oh oh demiş deve koşmaya başlamış. adam ilerideki uçurumu görünce ne yapacağını şaşırmış. Tam düşecekleri an adam çüş demiş deve durmuş. Adam korkudan cebindeki peçeteyi çıkarıp:
— oh demiş

Bir profesör konferans vermek için bir şehre gitmiş. Belirlenen saatte salona girmiş fakat ne görsün? Salonda yalnızca bir kişi oturmakta... Profesör bir an gururuna yediremeyip gitmeye yeltenmiş... Ancak bunun kendisini dinlemeye gelen kişiye saygısızlık olacağını düşünüp vazgeçmiş. Gidip kürsüdeki yerini almış fakat önce bir sorayım diye düşünmüş; "Acaba bu kişi tek başına beni dinlemek ister mi?". Profesör adama sormuş:
- Beyefendi gördüğünüz gibi salon boş. Ama siz bana ve fikirlerime değer verip buraya kadar zahmet etmişsiniz. Siz anlatmamı isterseniz ben konferansı yalnızca sizin için de sunarım. Ne dersiniz?
Adam cevap vermiş:

- Vallahi efendim ben anlamam! Ben seyisim. Ahıra bir at gelse de yem veririm, yüz at gelse de yem veririm!
Profesör mesajı almış. Hatta biraz da aşka gelip kürsüye çıkmış. Anlattıkça anlatmış... Anlattıkça anlatmış... Normalde iki saatlik konuşma hazırlamışken bu hızla üç saat anlatmış... Dört saat anlatmış... Beş saat anlatmış... Nihayetinde konuşmasını bitirip adama sormuş:

- Beyefendi nasıl buldunuz konuşmamı? Beğendiniz mi?

Adam cevap vermiş:

- Vallahi efendim ben anlamam! Ben seyisim. Ahıra bir at gelse de yem veririm, yüz at gelse de yem veririm! Ancak... Ahıra bir at gelirse diğer doksan dokuz atın yemini de o ata vermem!...

Küçük çocukla babası belediye otobüsüne bindiler.

Biletçi durmadan bağırıyordu:

- Beyler yürüyelim!

Her durakta yeni yolcular biniyor, biletçi bağırıyordu:

- Yürüyelim beyler! Siz şapkalı bey, ilerleyin lütfen!

Birkaç duraktan sonra, artık otobüste, değil yürümek, adım atacak yer kalmamıştı.

Ama biletçinin sesi hiç kesilmiyordu:

- Yürüyelim beyler!

Çocuk iyice sıkışmıştı. Babasına sordu:

- Babacığım madem ki yürüyecektik, neden otobüse bindik?

Diyarbakır tren garından İstanbul'a gelmek için yola çıkmıştı Haso ile Reşo.Trende birlikte yolculuk yaptıkları bir yolcuyu muz yerken gördüklerinde, muzun nasıl bir şey olduğunu merak ettiler. Trenin durduğu ilk istasyonda birer muz satın aldılar. Tedbir olsun diye
— Reşo :
— Haso, sen yemeyesen ben yiyacağım bana bir şey olursa sen yardımcı olacaksın, der Reşo, muzu ısırır ısırmaz tren tünele girer.
— Reşo bağırır :
— Ula Haso sakın yemeyesen, ben yemişem, kör olmuşam!

Nasreddin Hocanın evine tüccar arkadaşı misafir olmuş. Hoca ona mantı pişirip getirmiş. Arkadaşı acele edip mantıyı hemen ağzına atınca boğazı yanmış. Boğazının yandığını belli etmemek için başını tavana doğru dikmiş ve yanmanın etkisi gidince de başını tavandan indirmeyip sormuş :

-"Hocam bu tavanı ne zaman yaptınız?" Hoca hemen:

-"Boğazına ateş düştüğü zaman", demiş.