Bektaşi'yi Ramazanda öğle vakti yemek yerken yakalayıp sıkıştırmışlar:
-Neden oruç yiyorsun?..
Bektaşi demiş ki:
- Ulan! Aç gezerken kimse bir şey sormuyor; bugün yiyecek bir şey buldum, hepiniz üstüme geliyorsunuz!..

Çok hızlı teravih kıldırmayı bir marifet sayan hoca efendi arkadaki cemaati kan ter içinde bırakıp namaza devam ederken, camiden içeri geç kalmış biri girer. O sırada yanında bulunan kan ter içindeki adama:

- Çok kıldınız mı? Yetişebilir miyim? diye sorar. Kan ter içindeki adam yeni geleni şöyle bir süzer.

- Biz içindeyken yetişemiyoruz amca, sen dışarıdan nasıl yetişeceksin?

Adamın birine sormuşlar:
- Bu Ramazan kaç gün oruç tuttun?
- Hastalığım nedeniyle, ancak bir gün tutabildim! Demiş.
Aynı soruyu, orada bulunan Bektaşi'ye sorunca, Bektaşi hiç istifini bozmadan cevap vermiş:
- Bu arkadaş benden bir gün fazla tutmuş!

Eskiden takvim bugünkü kadar yaygın değildi. Hele köylerde ancak önemli bazı olaylara göre zaman belirlenirdi. O yüzden özellikle Ramazan'da günleri şaşırmamak için bazı usuller uygulanırdı.

On bir ayın sultanı Ramazan ayı daha gelir. Nasreddin Hoca zamanı belirlemek için bir çömlek alır bir yığın ufak taş toplar. Akşam olduğu zaman bu taşlardan bir tanesini çömleğe atardı. Ramazan'ın kaçı olduğunu öğrenmek isteyince çömlekteki taşları sayardı.

Hoca'nın bu usulünü bilen bir arkadaşı Hoca'ya küçük bir şaka yapmak ister.
Bir gün gizlice Hoca'nın taşları büyüklüğünde bir kucak taşı çömleğe boşaltır.
Sonra doğruca Hoca'nın yanına gider ve sorar:
- Hocam, bugün Ramazan'ın yirmi dördü mü, yirmi beşi mi? Arkadaşlarla bir karara varamadık.
Bana Hoca'ya git danış. O bilir, dediler.
Hoca:
- Olur, şu bizim çömleğe bir bakalım, der. Hoca, çömleğin yanına gider. İçindeki taşları saymak için boşaltır. Hayretler içinde kalır. Taşları sayar, tam 124 tane taş vardır. Kendi kendine:
- Allah Allah! Hiç böyle şey olmaz diye söylenir.
Soru soran adamın yanına geri gelir:
- Bugün Ramazan'ın altmış ikisi der. Adam:
- Aman Hocam Hiç böyle şey olur mu? Hiç ay altmış iki çeker mi?
Hoca:
- Sen gene şükret, ben insaflı davrandım da yarısını söyledim.
Benim çömleğin hesabına kalsaydı bugün Ramazan'ın yüz yirmi dördü idi, der

Sıcak bir ramazanda adamın biri sokakta şapurdata şapurdata karpuz yiyerek yürüyormuş.

Bektaşi:
— İmanım, dikkat et, icabına bakarlar, demiş.

Adam yanıtlamış:
— Ben Müslüman değilim!..

Bektaşi:
— Öyleyse bir ye, bin şükret!..

Erzurumlu harmanını kaldırmış, ekinini kurutuyormuş,öğleden sonra gökyüzü kararmaya başlamış.
- Allah'ım, ne olirsen ekinim gurumadan yagmurunu yagdirma! Allah'ım, birkaç gün daha yağmurunu yagdirma, ne olirsen, diye dualar edip durmuş.

Ekini kurudu kuruyacak. Akşam üzeri, son yarım saatte bir yağmur bir boran, tüm ekin ıslanmış, telef olmuş.
O hırsla eve gelmiş, bir de bakmış ki; eşeği de yıldırım çarpmış. Bu yaşadıkları Erzurumlunun içine oturmuş ama bir şey de yapamamış. Gel zaman git zaman ramazan ayı gelmiş.
İlk gün niyetlenmiş Erzurumlu.
iftara tam yarım saat kala, bir sigara çıkartıp yakmış. İlk nefesini şöyle bir güzelce çekmiş ve gökyüzüne bakarak üflemiş.
- Nasıl? illet oliysen şimdi degil mi?, demiş ve eklemiş:
- Ölen eşegi de gurbana saymazsam şerefsizim...

Sıcak bir yaz günü oruç tutmakta olan bir Bektaşi aşırı derecede susamış. Vakit geçirmek için kırda giderken bakmış gürül gürül akan bir pınar. Adeta kendinden geçmiş bir halde ağzını dayayıp yudum yudum içmeye başlamış. Bu sırada oradan geçen biri görüp:
- Aman erenler ne yaptın? Oruç gitti, diye seslenmiş.

Bektaşi, ağzının iki yanından süzülen sular bağrına doğru inerken cevap vermiş:
- Oruç gitti, ama bu fakire de can geldi!