Bir Hoca ile bir Bektaşi dervişi yol arkadaşı olmuş. Hocanın bir beygiri dervişin de bir eşeği varmış. Mevsim yaz olduğundan akşamüstü bir çayırlık mahalle civarında geceyi geçirmeye karar vermişler. Heybelerindeki nevaleden beraberce yiyip biraz konuştuktan sonra yatıp uyuma vakti gelince Hoca “Yarabbi, beygirimi sana emanet ettim, sen koru.” demiş.

Bektaşi de, “Şeyhim, benim eşeği de sen bekle.” demekle hoca hayretle, “Allah'a emanet et, günaha giriyorsun" demiş ise de derviş aldırmamış. Yatıp uyumuşlar. Ertesi sabah kalktıkları zaman hocanın beygiri meydanda olmadığı halde Bektaşi'nin eşeği orada otlayıp duruyormuş. Bu hali gören hoca hayretle, “Bu nasıl şey” Allah'a emanet ettiğim beygir gitmiş, Bektaşi'nin eşeği duruyor” diye söylenmeye başlayınca derviş, “Bunda hayret edilecek bir şey yok. Allah'ın kulu bir sen değilsin. Beygiri diğer kuluna verdi. Halbuki bizim şeyhin yegane dervişi benim. Tabii malımı sabaha kadar bekledi” diyerek hocayı da güldürmüş.

İstanbul'un meşhur ayaklanmalarının birinde padişah sarayının etrafını kuşatan halkın "istemezük, istemezük" diye bağırmalarına hiçbir şeyden habersiz içkili Bektaşi de katılır, o da "istemezük, istemezük" diye bağırmağa başlar. Neyi istemediklerini anlamak maksadıyla halkın arasına katılan padişah soruşturma neticesinde sadrazamı istemediklerini anlar.
Bu arada padişah Bektaşî'yi de sorguya çeker. Hiçbir şeyden haberi olmayan baba erenler:
- Ben meyhaneci Anastas'ı birkaç günden beri şaraba fazla su kattığı için istemiyorum, deyince bu cevaptan hoşlanan padişahın ihsanına nâil olur.

Hoca efendinin biri köylüleri köy meydanında etrafına toplamış onlara dini konular hakkında bilgiler veriyordu. Bir ara İslam'ın şartının 5 olduğunu ve bunlardan birinin de namaz kılmak olduğunu söyledi ve ekledi. Namaz kılmak için abdestli olmak gereklidir dedi. Ondan sonra son sözünü söyledi.
- Cemaat unutmayın, ABDEST DİNİN TEMEL DİREĞİDİR.
O sıralarda konuşmayı dinleyen Bektaşi dayanamayıp sordu;
- Hoca efendi bu nasıl direktir ki bir yellenmede yıkılıveriyor.

Bektaşi bir gün yolda yürüyormuş bir dilim karpuz bulmuş. Bunu kabuğuna kadar yemiş sonra bir köşede oturmuş. Onun ardından gelen sofu kabuğunu yemiş başlamış şükre "yarabbim sana çok şükür, verdiğine vereceğine bin defa şükür" demiş.
Bunu duyan Bektaşi kızgın kızgın sofunun yanına gelmiş.
- BRE MELÜN BEN DİLİMİNİ BULDUM ŞÜKRETMEDİM SEN KABUĞUNA ŞÜKREDİYORSUN. ŞÜKREDİN, ŞÜKREDİN ŞIMARTIN YUKARDAKİNİ ŞIMARTIN

Vaktiyle Ortaköy'de Bektaşi ile Papaz çok dost imişler, yedikleri içtikleri ayrı gitmezmiş. Bir gün Bektaşi'ye haber vermişler:
- Hemen gel, Papaz çok hasta...
Bektaşi varmış bakmış ki dostu ölüm döşeğinde yatıyor. Bektaşi'yi görünce Papazın dudakları titremeye başlamış, konuştu konuşacak.
Baba Erenler hemen eliyle Papazın ağzını kapatmış.
Çevreden bozulanlar sormuşlar:
- Ne yapıyorsun yahu? Bektaşi:
- Ben bu pezevengi bilirim, demiş, şimdi bir besmele çeker, doğru Cennet'e gider...

Avcı Sultan Mehmet diye anılan 4. Mehmet bir gün akşama kadar uğraştığı halde, bütün attıkları boşa gider. Bunun sebebini sabahleyin ilk gördüğü adamın uğursuzluğuna hamlederek:
- Saraydan çıkarken kapı önünde sallana sallana biri geçiyordu. Sivri külahlı, sırtı kamburumsu. Bana çabuk onu bulun, diye emir vermiş.

Hemen tanımışlar, meşhur Bektaşi Ayyaş Hamza. Karakullukçular yaka paça adamı huzuruna getirirler. Öyle bir uğursuzun yaşamak hakkı olmadığı için derhal asılmasına karar verilir. Bektaşi der ki:
- Sabahleyin ilk beni gördüğünüz için iki keklik bile vuramadınız. İyi ama Padişahım, benim de bu sabah ilk gördüğüm siz oldunuz, fakat benim kellem gidiyor. Uğursuzluk hangimizde fazla?

Cevap padişahın o kadar hoşuna gider ki hayatını bağışladıktan başka bir kesede altın verir.

Bektaşi'ye sormuşlar.
- Dünya öküzün boynuzlarının üstünde duruyormuş, ne diyorsun bu işe?
- Valla onu bilmem ama buna inanan öküzlerin olduğunu biliyorum, demiş.