Rize’de kaza geçiren bir işçi, olayı ayrıntılarıyla anlatmak için şantiye şefine bir mektup yazmış, mektup şu şekilde:

Sayın şantiye şefim, iş kazası tutanağında planlama hatası diye yazmıştım. Bunu yeterli görmeyerek ayrıntılı bilgi istemişsiniz. Şu anda hastanede yatmama neden olan olaylar aynen aşağıdaki gibi olmuştur:

Bildiğiniz gibi ben duvar ustasıyım. İnşaatın 6. katında işimi bitirdiğimde, biraz tuğla artmıştı. Yaklaşık 250 kg olduğunu sandığım bu tuğlaları aşağıya indirmem gerekiyordu. Bunun için bir varil buldum.

Ona sağlam bir ip bağladım. 6. kata çıkıp, ipi bir çıkrıktan geçirerek, ucunu aşağıya saldım. Tekrar aşağıya inip, ipi çekerek varili 6. kata çıkardım. İpin ucunu sağlam bir yere bağlayıp, tekrar yukarı çıktım. Tüm tuğlaları varile doldurup aşağı indim. Tam ipin ucunu çektim ki, kendimi havalarda buldum. Ben yaklaşık 70 kiloyum.

250 kiloluk varil aşağı düşerken, beni yukarı çekti. Heyecandan ipi bırakmayı akıl edemedim.

Yolun yarısında dolu varille çarpıştık. Sanıyorum sağ iki kaburgam bu sırada kırıldı. Tam yukarı çıkınca, iki parmağım iple birlikte çıkrığa sıkıştı.

Böylece parmaklarım da kırılmış oldu. O sırada yere çarpan varilin dibi çıktı ve tuğlalar etrafa dağıldı.

Varil hafifleyince, bu kez ben aşağı inmeye, varil yukarı çıkmaya başladı ve yolun yarısında yine varille çarpıştık. Sol bacağımın kaval kemiği de bu sırada kırıldı.

Can havliyle ipi bırakmayı akıl ettim ve tabii yaklaşık 3 kat yükseklikten aşağıya doğru düştüm. Sol kaburgalarım, sol el bileğim de o zaman kırıldı sanırım. Başımı yukarı kaldırdığımda boş varilin hızla üzerime doğru geldiğini gördüm. Kafatasımın da böylece çatladığını düşünüyorum. Bu sırada bayılmışım. Gözümü hastanede açtım.

Muayene olan hasta, doktordan ilginç bir istekte bulunur.
Hasta: Doktor hanım, ilaçları senin sağlık karnene yazdırsak olur mu?
Doktor: Benim karneme mi? Niçin?
Hasta: Benim sağlık karnem yok.
Doktor: Peki seni kimin sağlık karnesi ile muayene ettik?
Hasta: Komşunun kızının sağlık karnesiyle... Onu bu sıra çok kullandık. Artık yüzüm tutmuyor.

Çocuk ormanda bir şeyler topluyordu, yanına bir orman bekçisi yaklaştı:
— Sen neler topluyorsun? Diye sordu.
— Mantar topluyorum amca.
— Güzel ama onların bazıları zehirli olabilir, bunu bilmiyor musun?
Çocuk:
— Ben mantarları yemek için toplamıyorum ki, onları satacağım...

Abimiz koyu kahverengi deri, yarım botu alıp kasaya yanaşıyor. Kasadaki kız botları poşete koyarken, sayın abimiz de soruyor;
– 43 lira değil mi?
Kız ne münasebet, der gibi bakıyor ve;
- Bunlar orijinal deri, indirimli fiyatı 800 lira.
Abimizin bitiş cümleleri, kızcağızın kopuş anına denk geliyor;
– Olur mu hanımefendi, altında "Size 43" yazıyor...

Geçenlerde çalıştığım özel poliklinikte muayene ettiğim doğu kökenli bir kadının çocuğunda konjenital(doğumsal) bir anomali dikkatimi çekince, hastaya sordum:
- Akraba evliliği var mı?
Anneye fırsat vermeyen baba hemen atıldı:
- Sayılmaz...
Ben iki üç kuşaktan bir akrabalık olduğu yönünde iyimser bir tahminde bulunup:
- Sayılmaz mı, nasıl yani?
- Şöyle ki. Teyzemin kızı ama biz onlarla 15 yıldır konuşmayız, sildik onları...

Adamın biri markete gitmiş ve demiş ki:
- Bana Coca Cola ver. Market sahibi:
- O kola kola diye okunur çünkü ingilizce de c ler k diye okunur.
Adam da:
- Benim adım Cavat İngilizcede kavat mı denecek?

Yıl 1994, üniversite yılları. Anneannemin hac parasıyla zar zor bir bilgisayar kapatmışız ama printera para kalmamış. Akşam vakti printerı olan bir arkadaşa gidip aleti ödünç aldım, eve dönüp proje çıktısı alacağım. Ankara'da her kış olduğu gibi yerler yine buz. Kayıp düşer de yazıcıya bir zarar veririm korkusuyla bir taksiye bindim. Daha iki dakika olmadan polis çevirdi, taksici kenara çekti, sonra arabadan indi, kimliğini gösterdi. Ben kucağımdaki cihazın inmemek için uygun bir bahane olduğu düşüncesiyle elde kimlik arabada bekledim. Polis abi geldi, kapıyı açtı ve aramızda şöyle bir diyalog geçti:
- O ne len öle?
- Printer (yanındaki polise dönerek) Ecnebi oğlum bu. Sonra gülümseyerek kapıyı kapattı. Güle güle manasına ikisi birden el salladılar, tekrar yola koyulduk. 500 metre kadar gittikten sonra şoför gene kenara çekti, çünkü gülmekten arabayı kullanamıyordu.