Akıl hastanesinde çalışan doktorlardan biri, uzun süredir tedavi gören üç delinin iyileştiğini düşünüyormuş. İyileştiklerinden emin olmak için onları test etmeye karar vermiş.

Üç deliyi yanına çağırarak onlara şöyle demiş:

─ Tımarhanemizin birinci katında bulunan müdür odasına gidin. Odaya girince hemen sağ tarafta beyaz bir dolap var. O dolabı alıp dördüncü kattaki benim odama getirin. Ben odamda sizi bekliyor olacağım.

Deliler kendilerine verilen görevi yapmak için yanından ayrılınca doktor, odasına giderek delileri beklemeye başlamış. Bir müddet sonra iki deli, kan ter içinde, ellerinde dolapla gelir fakat üçüncü deli ortada yoktur.

Bunu gören doktor şaşırarak, dolabı getiren delilere sormuş:
─ Öteki arkadaşınız nerede ?

Deliler doktora cevap vermiş:
─ O, dolabın içinde, rafları taşıyor.

Bizim Temel, Amerikalı ve İngiliz’le telefon direği dikme ihalesine girmiş. Müdür şöyle bir öneri getirmiş:
- Hepiniz aynı teklifi verdiniz ama bizim için sürat önemli. Bir yarışma yapalım, kim daha çok direk dikerse ihaleyi o alacak...
Üçüne de 5 saat süre ve yeterince direk verilmiş. Amerikalı 40, İngiliz 50, Temel de sadece 4 direk dikmiş. Müdür kızmış:
- Nasıl olur, bak diğerleri bir sürü direk dikmiş...
- Mudür bey siz onların diktuğu direkleri görmedunuz... Nerdeyse tamami dişarda

Teskere zamanı yaklaşmıştır. Aynı tertip askerlerden bazıları oturup bir karar alırlar. Bir daha saf asker Mehmet'e ayak işleri yaptırmayacaklardır. Kararı Mehmet'e açıklarlar. Bu habere çok sevinen Mehmet yine de doğrulatmak için tek tek sorar:
─ Sen Ali, ayakkabılarını bana boyattırmayacaksın değil mi?
─ Evet.
─ Sen Osman, benim sigaralarımdan otlanmayacaksın değil mi?
─ Otlanmayacağım.
─ Sen Hasan, çoraplarını bana yıkattırmayacaksın değil mi?
─ Yıkattırmayacağım.
Herkesten gerekli yanıtı alan Mehmet:
─ İyi, ben de bundan sonra karavanaların içine işemeyeceğim...

Padişahın biri günün birinde sarayının etrafına kocaman bir göl yaptırır.
Gölün içine bütün vahşi deniz yaratıklarını atar ve ülkenin dört bir yanına "Her kim buradan yüzerek karşıya geçerse mirasım ve kızım onundur." diye haber salar.
Suya atlayan herkes ya geri döner ya da sudaki canlılara yem olur. Derken adamın birinin hiç ardına bakmadan son hızda yüzdüğünü görürler.
Padişah nefes nefese kalmış olan adama sorar:
- Söyle bakalım kızımı mı istiyorsun? Adam hala nefes nefesedir:
- Hayır
- Tahtımı mı istiyorsun?
- Hayır
- Ee söylesene be adam ne istiyorsun benden?
- Onu bunu boş ver de beni suya iten şerefsizi bulup getirin

Kayserili Tuhafiyeci dükkanından geçimini sağlayabiliyor, bir kösede üç beş kuruş da biriktirebiliyordu.

Günün birinde sağındaki dükkan boşaldı, derken orası da tuhafiyeci oldu. Sonra solunda bir tuhafiyeci daha... Rekabet başladı, işleri kötüye gitti.

Ama sonunda bir çözüm yolu buldu :

Sağındaki komşusu, dükkanının üzerine, gerçek ucuzluk burada yazdırmıştı.

Solundaki, en büyük tuhafiye mağazası, yazılı bir bez asmıştı.

Bizimki, ikisinin ortasına su yazıyı koydurdu :

"Mağazaya buradan girilir."

Anaokulunun son günü küçük öğrenciler öğretmenlerine hediye verdikleri bir parti düzenler.

Çiçekçinin oğlu öğretmene bir hediye paketi uzatır. Öğretmen paketi yavaşça sallar eliyle tartar ve

- Sanırım bu bir buket çiçek..

- Doğru.. Nerden bildiniz öğretmenim?

- Şey, tahmin ettim..

Sıradaki öğrenci şekercinin kızıdır. O da öğretmene bir hediye verir. Öğretmen gülümseyerek paketi alır, eliyle tartar ve hafifçe sallar:

- Sanırım bu bir kutu çikolata..

- Aaa, nerden bildiniz öğretmenim?

- Şey, bir tahmin ettim. Tuttu işte

Bir sonraki hediye Tekel bayisinin oğlundan gelir. Öğretmen paketi alır ama alttan küçük bir sızıntı vardır. Paketi tutarken parmağı ıslanan öğretmen yavaşça parmağını diline sürer: fikraoku.com.tr

- Bu şarap olabilir mi?

- Hayır öğretmenim!! diye bağırır çocuk heyecanla. Öğretmen tekrar sızan yerden bir damlayı parmağıyla alıp tadına bakar:

- Şampanya öyleyse..

Daha da heyecanlanan çocuk,

- HAYIR Öğretmenim!! der.

Öğretmen sızıntının bir daha tadına bakar:

- Tamam.. Pes ediyorum, bilemeyeceğim. Nedir bu?

Çocuk neşeyle haykırır:

- Bir köpek yavrusu!...

Yatılı okulda okuyan Selçuk babasına mektup yazar:
"Kıymetli babacığım,
Size bu mektubu yazdığım için çok utanıyorum. Beni anlayışlar karşılayacağını ümit ederim. On bin liraya ihtiyacım var. Sizden bunu nasıl istediğime ben de hayret ediyorum. Fakat biraz düşündüm ve istemekten vazgeçtim. Çünkü daha yeni on bin lira gönderdiğiniz halde tekrar istediğimden dolayı okulda ders çalışmayıp, gezip tozduğumu düşüneceksiniz. Buna rağmen bu mektubu gönderiyorum. Çünkü mektubu yazmış bulundum."

Selçuk mektubu yazıp bitirdikten sonra biraz düşündü ve mektubun altına şu notu ekledi:
"Keşke para istemeseydim. Ama artık çok geç. Postacının mektubu kaybetmesini diliyorum."

Bir hafta sonra babasından Selçuk'a kısa bir mektup gelir:
"Sevgili Yavrum,
Böyle önemsiz bir şey için üzülme, istediğin yerine gelmiştir. Postacı mektubu kaybetmiş..."