Bektaşi çok dalgalı bir denizde yolculuk yapıyormuş. Bir ara o kadar korkmuş ki! "Aman Allah" diye yakınmış.

Bu hali gören yolcular:

- Baba ne korkuyorsun. Allah kerimdir!, demişler. Bektaşi şu cevabı vermiş:

- Kerim olduğu için, ya balıkları düşünürse!

Bir paşa bazı yakınlarıyla bir gün oturup satranç oynamaktayken bir taşın hareketinde anlaşmazlık olur. Esasen haksız olan bu kişi etrafındakilere hitaben:
- Yahu, siz de izliyorsunuz. Kim haklı ve kim haksızdır, söyleyiniz, der ise de kimse ses çıkarmaz. Tam o sırada bir Bektaşi babası odaya girer ve:
- Paşam, siz haksızsınız, der. Paşa hayretle:
- Baba efendi, siz henüz geldiniz. Bir şey görmediniz, deyince, baba:
- Eğer siz haklı olsaydınız bu kadar kalabalık sorunuza karşı suskun kalmazdı. Onların suskunluklarından anladım ki siz haksızsınız, diyerek güzel bir ders verir.

Bektaşiyi oruç yerken yakalayıp Kadının huzuruna çıkarmışlar. Kadı sormuş:
- Oruç yiyormuşsun...
Bektaşi istifini bozmamış:
- Seferiyim efendim
Mahalleli karşı çıkmış:
- Yok, Baba Erenleri tanıyoruz, biliyoruz, kırk yıldır bizim burada oturur...
Bektaşi, Kadıya dönmüş:
- Onlar bilmez, demiş, ben seferiyim... Kadı:
- Nasıl oluyor bu? Bektaşi:
- Ahiret yolcusuyum...

Bektaşi, camide namazdan sonra dua etmiş:
- Ey ulu Tanrım, bana bir rakı parası ver!
Yanında namazını bitiren softa da, ellerini kaldırmış:
- Rabbim, bana iman ver!
İki duayı da işiten hoca, Bektaşi'ye:
- Bak, herkes ne istiyor Tanrı'dan, sen rakı parası. Utanmıyor musun?, demiş.
Bektaşi usulca şöyle demiş:
- Ne yapalım hoca efendi, herkes kendisinde olmayanı ister...

Dostlarının baskılarına dayanamayan Baba Erenler, camiye gitmiş, hocanın vaazını dinliyordu.

Hoca, içkinin kötülüğünü anlatmak için aklına ne geliyorsa söylüyordu.

Bir ara şöyle dedi:

- Bir eşeğin önüne, bir kova su ile bir kova şarap koysanız, hangisini içer?

- Elbette ki suyu içer.

- Peki neden şarabı içmez?

Bektaşi dayanamayıp seslendi:

- Neden olacak, eşekliğinden...

Din adamları bir gün Padişaha gidip:
- Şehrimizde Meşreb adında divane bir genç var. On altı yaşlarında olmasına rağmen çıplak gezip bizi utandırmakta, derler.
- Nerede peki şimdi? diye sorar Padişah.
- Mezarlığa kaçtı, efendim. Diye cevap verirler.
Padişah, Meşrebin huzuruna getirilmesi için bir adamını gönderir.
Meşreb, gelen elçiye:
- Beni rahat bırakın. İşi olan adam, işi düşünce uğrar. Benim Padişahla işim yok! Eğer ben ona lazımsam, kendi gelsin, der.
Elçi, Meşrebin cevabını Padişaha iletir. Padişah bu duruma sinirlenerek, mezarlığa gider. Padişahın sinirle geldiğini gören Meşreb, iki tane kemik bulup, yola çıkar:
- Neden çağırdığımda gelmedin, Padişahın emri her kul için geçerlidir! Diye bağırır Padişah.
- Şu kemiklerden hangisi padişahın, hangisi dilencinindir söyler misiniz? Der Meşreb:
- Bunların hepsi aynı, padişahın dilencinin diye ayırmak olur mu?
Diye cevap verir Padişah.
- Madem ki, der Meşreb alaycı bir tavırla, ölürken padişah da dilenci de bir ise, neden şimdi beni diğerlerinden ayırıp, üstünlük
taslıyorsun?

Müthiş bir fırtına patlamıştı. Yolcuların hepsi perişan durumdaydı. Bunların arasında bir de Bektaşi vardı. Baktılar, Bektaşi, Allah'a yalvarıp yakarmaya başlamış:
- Adını bilmediğim bir evliyaya bir koç adıyorum. Yeter ki fırtına dinsin...
Bektaşi'nin yakarması kaptanın tuhafına gitmişti:
- Hayret! Hiç adını bildiğin bir evliya yok mu?
- Olmaz olur mu, elbette var, diye cevap verdi ve devam etti, var da, hepsini birer kez aldattım...