Mısır seferi sırasında yapılan masrafın çokluğundan dolayı hazinede sıkıntı hasıl olmuş ve o vaktin usulünce tüccarın birinden birkaç bin altın istikraz olunmuş idi. O esnada alacaklı öldü, pek çok malla iki çocuk bıraktı. Defterdar gûyâ bir define bulmuş gibi tüccarın öldüğünü, metrûkâtının çokluğu ile beraber evlatlarının ihtiyaçları bulunmadığını ileri sürerek ödünç alınan para geri verilmedikten başka, bıraktığı servetin bir kısmının da müsaderesini Sultan Selim'den istîzân etti. Yavuz takriri okuduktan sonra baş tarafına şunu yazdı; - - -- Müteveffaya rahmet, malına bereket, evladına âfiyet, gammaza lânet!

Halit Efendi, kendisine dalkavukluk etmeyen Moralı Osman Efendiyi bir takım basit işlerle Anadolu'da dolaştırır. Ama onun bir gün kendisini görmek için geldiğini duyunca, sofaya koşarak karşılar ve gideceği zaman da merdiven başına kadar uğurlar. Olaya şahit olan İzzet Molla:
– Efendim! der. Bu adama etmediğiniz kötülük kalmadı. Şimdi bu kadar iltifat edişinizin hikmeti nedir?
Halit Efendi cevap verir:
– Evet, ben bu adamın her şeyini aldım. Ama üzerinde bir EFENDİLİK var ki, onu bir türlü alamıyorum. Onu görünce de saygı duymak zorunda kalıyorum.

Şair Nefibir toplantıda konuşurken, düşmanlarından biri içeri girmiş, fakat herkese selam verdiği halde kendisine:
— Merhaba canım! demiş.
Nefi durur mu? Hemen cevabı yapıştırmış:
— Derhal çıkıyorum.

Fatih, hocası Akşemseddin'e sorar:
– İnsan açlığa ne kadar dayanabilir?
Akşemsettin cevap verir:
– Ölünceye kadar.

İspanya krallarından Dördüncü Filip Portekiz'i kaybettikten sonra "Büyük Filip" ünvanını almak ister. Bunun üzerine komutanlarından biri şöyle konuşur;
- Kralımız deliğe benziyor, yer kaybettikçe büyüyor.