Pomak pazara inmiş. Bakmış daha önce hiç görmediği bir sebze türü.
- Bu ne demiş? Pazarcı;
- Salatalık, demiş. Pomak:
- O zaman bana bir kilo ver, demiş.

Pazarcı karşısındakinin saf Pomak köylüsü olduğunu anlayınca önce içinden onu kazıklamak geçmiş. Başlamış salatalıklardan bayat ve sarı olanları torbaya doldurmaya. Sonra vicdanı elvermemiş. Bu sefer onları döküp taze ve yeşil olanlarından doldurmaya başlamış. Bu sefer Pomak atılmış.
- Hop hop! demiş. Sen bana yine o olmuş olanlardan ver. Bu hamlardan verme demiş. Sonra o meşhur sözü eklemiş "Biz Pomak isek değiliz ahmak."

Köy kahvesinde sohbet etmekte olan iki arkadaştan biri diğerine:
- Söyle bakalım, tenha bir yerde bir domuzla karşılaşsan ne yaparsın?
- Ne yapacağım, tüfeğimle ateş edip vururum onu!
- Peki ya, silahın yoksa?
- Sopayla kafasına vururum!
- Diyelim ki, yanında sopa da yok?
- Bıçağımı saplarım o zaman!
- Elini attın ki, bıçağın da yok yerinde!
İyice tepesi atan adam, elini masaya vurdu ve:
- Söyler misin dostum, sen benden yana mısın, yoksa domuzdan yana mı?

Köylü, yeni doğan bir sıpayı kucağına almış evine dönerken, iki ilkokul öğrencisi kendisine takılır ve:
— Hayrola amca, oğlunu nereye götürüyorsun böyle?

Adam, kendine yapılan bu terbiyesizliğe aldırmamış görünerek cevap verir:
— Gittiğiniz okula kaydını yaptıracağım.

Köylünün birinin keçisi uyuz hastalığına yakalanmış. Katran sürmesini tavsiye etmişler. Köylü keçisini alıp hocaya gitmiş:
- Hoca Efendi, senin nefesin uyuz hastalığına birebir imiş. Şu keçiye bi nefes ediver.
- Nefes ederim, lâkin hastalığın bir an evvel hayvandan defolmasını istiyorsan, benim nefesime senin tarafından da bir miktar katran ilâve edilmesi lazımdır.

Köylünün biri, diğerinin kuzusunu çalmış, kesip yemiş. O da onun keçisini aşırmış, kesip yemiş.
Nasreddin Hoca olayı incelediğinde kimin ne yaptığını fark etmiş.

Olayın kahramanları bir gün çayhanede oturuyorlarken, keçinin sahibi keçisini övmeye başlamış:

- "İki arşın tüyü vardı, gerdanı üç karıştı, başı şöyleydi, gözleri böyleydi vs." diye hayvanını methediyormuş.

Keçiyi kesip yiyen bu abartmalar karşısında çok sıkılmış. Amma ne yapsın, adam susmak zorunda.

Nasreddin Hoca, keçiyi çalıp kesen adama dönmüş:

- Yahu, bu adam ne kadar atıp tutuyor. Şimdi git evine. Şu uyuz keçinin postunu getir de, bu adam söylediğine, söyleyeceğine pişman olsun.

Ormana giden bir kadın, ihtiyacı olan odunları toplayıp sırtına almış. Evin yolunu tutmuş. Kadının o esnada gazı gelmiş. Sağa bakmış kimse yok, sola bakmış kimse yok. "Neyse zaten dağ başındayım açık hava, etrafta da kimseler yok, salarım kokusunu da kimse almaz." diye düşünmüş. Kadın salmaya başlamış. Her saldığında da ayları sayıyormuş. Ekim, Kasım, Aralık, Ocak, Şubat, Mart, Nisan, Mayıs, Haziran...
Arkadan bir ses gelmiş, biri nefessiz kalmış gibi öksürüyormuş. Kadın arkasını dönmüş birde ne görsün. Bir adam.
Kadın utana sıkıla adama sormuş;
- Abi sen ne zamandır arkadasın? Adam;
- Ekim'den beri abla...

Bir tane adam varmış bu adam hep şehirlerde yaşamış kaymakam olmuş bir gün bir yere giderken bir köyün içinden geçiyorlarmış yanlarından da bir tane köylü eşeğiyle geçiyormuş kaymakam şoförüne demiş ki
— Birazcık dur da şu adamla dalga geçelim, demiş, camı açmış;
— Nasılsın amca? demiş adama ama böyle ukala ukala gülüyormuş adam da
— İyiyim evlat sen nasılsın? demiş kaymakam
— Amca sen bu eşekle nereye gidiyorsun? demiş köylüde demiş ki;
— Okula götürüyorum, okursa kaymakam okumazsa eşek gibi kalır, demiş