Nasrettin hoca her seferinde ayın kaç olduğunu unuturmuş. Bir gün aklına bir fikir gelmiş. Fikri her gün bir keseye taş atsa öğrenirmiş ayın sonunda. Bu fikri uygularken hocanın küçük kızı bunu bir oyun sanıp içine tam 60 tane taş atmış. Bir zaman komşusu gelmiş;
— Muhterem Hocam, bugün ayın kaçı? diye sormuş. "Atmışı" demiş hoca .Komşusu;
— Aman Hocam, ne yaptın bir ay otuz gündür, demiş. Hoca da;
— Aman! Dediğin şeye bak, asıl bugün ayın doksanı ama ben acıdım da otuz gün indirdim, demiş.

Hocanın kızı müthiş bir gümbürtü duyup seslenir:
— Baba, bu ses nedir ?

— Hiç kızım hiç, kavuk merdivenden yuvarlandı da.

— Aaa! baba, kavuktan bu kadar çok ses çıkar mı?

— Çıkar kızım çıkar. İçinde ben olursam çıkar.

Bir gece Hoca'nın evine hırsız girer, evde ne var ne yok hepsini çalar, evine götürür.
Bu sırada onu gözetleyen Hoca eşyasının kalanlarını sırtına alarak hırsızın evine götürür.
Hırsız hayretle sorar:
— Evimde bu saatte ne arıyorsunuz? Hoca gayet sakin:
— Oğlum biz bu eve taşınmadık mı?

Nasrettin hoca çift sürerken bir de bakmış, tam ayaklarının dibinde kaplumbağa yavrusu... Tarladan tepelenip, kendisine bir yol bulmaya çalışıyor.

Eline almış kaplumbağayı ve şöyle mırıldanmış:
— Nedir bu tasan senin, sabırlı ol, gözle beni de çiftçilik öğren demiş

Nasrettin Hoca, bir ara hastalanır. Doktor bir müddet perhiz yapmasını, ağır ve acılı yemekler yememesini söyler. İlaçlarını verir. Hoca, doktorun dediğini birkaç gün uygular. Kendinde iyileşme hisseder. Bu arada canı acılı dolmalı yemekler ister. Bir gün Hoca'nın karısı dolma yapar. Hoca'nın ısrarına dayanamayarak bir tanesini “Şifa niyetine” yedirir. Karısı başka bir yere gidince kızına yalvarır. Kızı da bu yalvarmalara dayanamaz. Bir tane “Şifa niyetine” dolmayı da o yedirir. Kızın da işi çıkar. Hoca'nın yanından ayrılır. Hoca dolmanın tadına doyamaz. Bu sefer küçük oğlunu kandırır. “Şifa niyetine” bir dolmayı da onun elinden yer. Az sonra, Hoca'da sancılar başlar. Acıdan kıvranmaya başlar. Karısını çağırır. Karısı, Hoca'nın bu ani hastalanışı karşısında telaşlanır. Koşarak doktoru çağırır. Doktor, Hoca'yı kıvranır halde görünce:
- Hocam, iyileştiğini duymuştum. Nedir bu halin? Diye sorar.

Hoca hem kıvranır, hem de doktora şöyle der:
- Ne olacak Doktor; “Şifa niyetine” ölüyoruz.

Bir köy imamı Nasreddin Hocayı misafir olarak kabul eder. Ev sahibi de ona şöyle söyler:
- Beyim! Beyim! Siz yorgun musunuz, yoksa susuz musunuz?

Karnı aç olan Hoca şöyle cevap verir:
- Buraya gelmeden önce bir su kaynağının önünde uyumuştum da.

Nasrettin Hoca, günlerden bir gün evine dönerken büyük bir konağa bir sürü insanın girip çıktığını görmüş.
Konaktan çıkanlardan birine yaklaşıp içeride neler olduğunu sorunca, adam: "düğün var" demiş. Düğün lafını duyan Hocanın gözünde kızarmış tavuklar, hindiler, tepsi tepsi pilavlar canlanmaya başlamış. Hemen oradan boş bir kağıt bulup bir zarfa koymuş, sonra da doğru konağa gitmiş. Uşaklardan birine:
- Efendini göreceğim, çok saygıdeğer birinden mektup getiriyorum... demiş.

Uşak hemen Hocanın önüne düşmüş, onu efendisinin huzuruna çıkarmış. Hoca;
- Şenliğiniz mübarek olsun. Zamansız geldiğim için bağışlayın, deyip, mektubu vermiş. Ve hemen ilk davette sofraya çökmüş, derhal iştahla atıştırmaya başlamış. Düğün sahibi Hocanın getirdiği zarfı bir zaman elinde evirip çevirdikten sonra,
- Efendi, bir yanlışlık olmasın. Bu zarfın üzeri yazılı değil, diye sormuş.

Hoca da başını sofradan dahi kaldırmadan cevap vermiş:
- Kusura bakmayın efendi hazretleri, biraz aceleye geldi. Esasında onun içi de yazılı değildir!.