Nasreddin Hoca, aksırdığı zaman çocuklara "Çok yaşa!" demelerini ve alkışlamalarını tembihlemiş. Çocuklar da böyle yapmaya alışmış.
Günlerden bir gün Hoca:
- Çocuklar, beni iple bağlayın da kuyuya salın, su doldurayım, demiş.
Çocuklar da Hoca'yı kuyuya salmış. Hoca, testiyi doldurmuş ve kendisini yukarıya çekmelerini söylemiş. Yukarıya çekmişler, ama kafası güneşe çıkınca Hoca aksırıvermiş.
Çocuklar da ipi bırakarak el çırpmaya ve "Çok yaşa!" demeğe başlamış. Hoca kuyunun dibine düşüvermiş. Sonra Hoca:
- Bundan sonra aksırsam da tıksırsam da alkışlamayacaksınız! demiş.

Nasrettin Hoca bir gün misafirliğe gitmiş. Ev sahipleri de yemek yemişler. Hocayı da yemek yedi sanmışlar ve yemek getirmemişler. O da sıkılmış, bir şey söyleyememiş. Konuşulmuş, görüşülmüş, şerbetler edilmiş, Hocayı öbür odaya götürüp yatağını göstermişler. "Allah rahatlık versin" deyip gitmişler. Hoca, aç karnına bir türlü uyuyamamış. Sağa dönmüş, sola dönmüş, ama yine de uyuyamamış. Kalkıp ev sahiplerinin odasına gitmiş, kapıyı çalmış. "Hayrola Hocam ne var" demişler. Hoca demiş ki:

- Efendim, yumuşak bir yatak yapmışsınız, rahatım kaçtı, uyuyamadım. Bilirsiniz, biz fukaralıktan yetişmiş adamlarız. Siz bana bir kül pidesi verin de yarısını yatak, yarısını yorgan yapayım, mışıl mışıl uyuyayım.

Bir gün bi adamın aklına bir soru takılır adam cevabını çok merak eder. Cevabı öğrenmek için Nasrettin Hoca'ya gider ve hoca bu soruya cevap veremez. Bunun üzerine adam başlar laf atmaya...

— Birde utanmadan kavuk takarsın...

Bunun üzerine Hoca kavuğu başından çıkarır ve adamın başına takar
— Al hikmet kavuktaysa sen söyle cevabı..!

Nasreddin Hoca abdest alırken, bir ayağına su yetmemiş. Namaz kılarken de bir ayağını yukarı kaldırarak namaz kılmış.
Bunu gören cami cemaati:
— Hocam bu nasıl namaz? Diye sormuş.

Nasreddin Hoca :
— Bir ayağı abdestsiz namaz, diye cevap vermiş.

Nasreddin Hoca bir köye konuk olmuş. Biraz hoşbeşten (sohbet ettikten) sonra, yatma zamanının geldiğini hatırlatmak için:
- Hocam, insan neden esner? demişler.

Ev sahipleri Hoca'ya yemek ikram etmemiş. Karnı da iyice acıkmış olan Hoca:
- Ya açlıktan, ya da uykusuzluktan, demiş.

Kendini zorlayıp esnedikten sonra da eklemiş!;
- Amma benim henüz uykum yok.

Bir gün Nasreddin Hoca, yol üstü bir hana inmiş.
Han Nuh Nebi'den kalma bir yer. Her tarafı delik deşik; adeta çökmeye ramak kalmış.
Nasreddin Hocanın yüreğine bir korkudur düşmüş ama ne desin?
Nihayet bir söz arasında:
- Yahu, bu senin tavan da ne kadar gıcırdıyor, beşik mübarek! Diyecek olmuş ama, hancı baba hiç oralı olmamış; sözü şakaya boğarak:
- Ağzını hayra aç Hoca, bu gıcırtı beşik gıcırtısı değil; tavan tahtaları Hakka tespih çekiyor! Demiş.
Hocanın közü küllenir mi?
Gözlerini hancının gözüne dikerek:
- Peki ama ya bu tavan böyle tespih çeke çeke aşka gelip de secdeye kapanırsa, bizim halimiz nice olacak?

Günün birinde Nasrettin Hoca, camide bir vaaz veriyordu. Cemaatten bazılarının esnediğini ve bazılarının da uyukladığını fark etti. Bunun üzerine şöyle konuşmaya başladı:
- Bir sabah, Akşehir'den dışarı çıkmıştım. Çayın kenarında dört ayaklı ördekler su içiyorlardı...

Dört ayaklı ördek sözünü işiten cemaat, gözlerini açarak Nasrettin Hoca'yı dikkatle dinlemeye başladı. Bunun üzerine Nasrettin Hoca:
- Yahu!... Siz nasıl adamlarsınız. Deminden beri size vaaz ediyorum, uyukluyorsunuz da, kuyruklu bir yalan uydurunca hepinizin gözleri açıldı.