Nasreddin Hoca çocukken Akşehir'e yapılan ilk büyük caminin (Ulucami M. 1213) minaresi tamamlanır ve hizmete girer. Küçük Nasreddin bir gün oradan geçerken ilk kez gördüğü camiyi ve özellikle minareyi şaşkın bakışlarla inceler. Tam bu sırada vakit namaz vaktidir, müezzin şerefeye çıkıp ezan okumaya başlar. Nasreddin bir an korkar, kendisini biraz toplayınca minarenin çevresinde telaşla bir tur atar, bakar ki çare yok, minaredeki müezzine bağırır ;

— Boş yere bağırma amca! öyle dalsız budaksız bir yere çıkmışsın ki... ben seni nasıl kurtarayım.

Nasreddin Hoca'nın hanımı akşam eve aç dönen hocaya hemen yemek hazırlar, sofraya ateşten yeni indirdiği sıcak çorbayı koyar. Unutarak dolu kaşığı ağzına götüren kadının ağzı sıcak çorbadan yanınca bir anda gözlerinden ateş fışkırır ve ağlamaya baslar. Karısının ağlamasına bir anlam veremeyen hoca ne olduğunu sorunca karısı:
- Rahmetli annemi hatırladım, o da pek severdi bu çorbayı, der.
Hoca kaynanasına pek sevdiğinden rahmetliyi hayırla anarak çorbaya kasığı sallar. Hoca da sıcak çorbadan nasibini alınca onunda gözleri yaşarır. Karısı neden ağladığını sorar, Hoca da:
- Bir anda rahmetli kayınvalidemin yerinde senin olabileceğin aklıma geldi de...

Nasrettin Hoca'ya bir gün sormuşlar:
- Hocam, eğer kadı olsaydın, bir dâvayı nasıl halleder, karar verirdin?
Nasrettin Hoca:
- Bundan tabiî ne var yahu, demiş, haklıyı haklı, haksızı haksız çıkarırım.
- Ya iki taraf da haklı olursa?
Nasrettin Hoca bir düşündükten sonra:
- Vallahi, demiş, bunca yıldır yaşarım, daha iki kişinin birden haklı olduğunu görmedim.

Hoca Nasrettin bir Ramazan günü, namaz vaktinden epeyce önce, vaaz dinlemek üzere mahalle mescidine gitmiş. Kürsünün yakınına bir yere oturup, cemaatle birlikte vaaz edecek hocayı beklemeye başlamış. Bir süre sonra mescidin imamı gelmiş ve çıkmış kürsüye. Uzunca bir süre düşünüp etrafına sıkıntılı sıkıntılı baktıktan sonra:

-"Ey cemaat" demiş, "Benim size söylemekten aciz bir adam olmadığımı biliyorsunuz. Fakat bugün aklıma bir şey gelmiyor, konuşacak bir şey bulamıyorum."

Kürsünün hemen yakınında bulunan Nasrettin Hoca, ayağa kalkmış ve yetiştirmiş cevabı:

- Aklına bir şey gelmiyorsa, kürsüden inmek de mi gelmiyor be mübarek adam?

Hoca Nasrettin çift sürerken boyunduruğun kayışı kopar. Hoca derhal başından sarığını çıkarıp kayışı yerine bağlar. Kısa bir zaman sonra tülbent de dayanamayıp kopar. Hoca tülbente hitap ederek:
- Sen de gör, zavallı kayış ne bela çekermiş, der.

Hoca bir ara hastalanır. Hastalığının gittikçe ilerlediğini görünce, yakınlarına:
- Ben ölünce tepeüstü, dikine gömün, der.
- Aaaaa Hoca o nasıl söz, insan tepeüstü gömülür mü?
- Gömülür, niçin gömülmesin?
- İyi de, neden tepeüstü?
Hoca söyle der:
- Kıyamet kopunca dünyanın altı üstüne gelecek. O zaman kolay olur, dosdoğru kalkarım.

Hoca, arkadaşlarıyla şirin bir köye gezmeye gitmiş. Akşama kadar yiyip içerek eğlenmişler. Burasını pek beğenen arkadaşları, her biri bir yemeği üzerine almak şartıyla birkaç gün daha kalmaya karar vermişler. Kafileden birisi:
- Böreği benim üzerime!
demiş. Ötekisi:
- Eti benim üzerime!
- Meyvesi benim üzerime!
demiş. Herkes üzerine bir yemek alırken Nasrettin Hoca:
- Arkadaşlar, bu ziyafetler aylarca bile sürse buradan ve aranızdan ayrılırsam Allah'ın laneti de benim üzerime!..