Nasreddin Hoca sürekli ikilemeli konuşan bir arabacıya bir gün der ki:
— Efendi, benim eşyalar taşınacak, gel de taşı. Arabacı;
— Neler var? Diye sorar arabacı. Hoca;
— Dolap molap, yatak matak, sandalye mandalye, der. Arabacı;
— 50 Akçeni alırım Hoca, der. Hoca;
— Olur, der. Arabacı eşyaları taşır, Hoca adama 25 Akçe verir. Adam;
— Hoca, bu paranın yarısı, der. Hoca;
— İyi ya işte, sen de eşyaların yarısını taşıdın; dolabı götürdün, molap kaldı, yatağı götürdün, matak kaldı, der.

Nasreddin Hoca, misafir olarak kaldığı bir köyde heybesini kaybetmiş. Başlamış bağırıp çağırmaya.
- Demek heybemi kaybettiniz! Ben bilirim size yapacağımı...

Hoca; "Ben bilirim yapacağımı, gösteririm size!" deyince, köylüler korkmuşlar. Yediden yetmişe, heybeyi aramaya koyulmuşlar. Köşe bucak derken heybeyi bulmuşlar. Hoca, köyden ayrılacağı zaman, köylülerden biri:
- Hoca Efendi, inan çok merak ettim. "Ben, yapacağımı bilirim, gösteririm size!" dediniz. Heybe bulunmasa idi, acaba ne yapacaktınız? diye sormuş.

Hoca gülerek:
- Hiç, demiş. Evdeki eski kilimi bozup heybe yapacaktım. Başka ne yapabilirdim? demiş.

Hoca, evinin çatısında kiremit aktarıyormuş. Yorgun argın çalışırken kapısı çalınmış. Hoca yukarıdan seslenmiş.

- Kim o?
Kapıyı tak tak vuran adam:

- Hoca Efendi, bir zahmet aşağı gelir misin? demiş. Nasrettin Hoca, önemli bir durum olabileceğini düşünerek işi bırakmış ve aşağıya inmiş. Telaşla kapıyı açınca perişan kılıklı birisiyle karşılaşmış.

- Bir şey mi var? Ne istiyorsun? diye sormuş. Adam:

- Dilenciyim. Allah rızası için bir sadaka verin, demiş. Hocanın fena halde canı sıkılmış. Ama, "Oldu olacak bu adamı yukarıya çağırayım." demiş kendi kendine. Bozuntuya vermeden:

- Yukarıya gelir misin? demiş.

Hoca önde, dilenci arkada, merdivenleri tırmanıp damın üstüne çıkmışlar. İkisi de nefes nefese oldukları bir sırada, Hoca dilenciye dönerek:

- Allah versin, demiş.

Dilencinin keyfi kaçmış, bu duruma çok öfkelenmiş tabii.

- Madem sadaka vermeyecektin, beni buraya kadar niçin çıkardın be Hoca? Bu sözü taa aşağıda söyleyemez miydin? diye söylenmiş.

Hoca, laf altında kalır mı? Taşı hemen gediğine koymuş.

- Sen beni aşağıya neden indirdin? Ben yukarıda iken, sadakanı isteyemez miydin? demiş.

Nasrettin Hoca tarlada uğraşırken birden alacaklısı gelmiş.
— Hoca, paramı ne zaman ödeyeceksin? demiş.



Nasrettin Hoca da;
— Şu gördüğün bölgeden devamlı koyunlar geçer, oraya bir tel örgü yapacağım, takılan koyun yünlerini de satıp sana borcumu ödeyeceğim, demiş.

Adam da haklı olarak gülmüş. Nasrettin Hoca buna karşılık adama;
— Ne oldu köftehor. Peşin parayı görünce gülersin demii! demiş.

Hoca bir gün hamama gider. Hamamcılar onunla hiç ilgilenmez, eski bir peştamal, yırtık bir havlu verirler. Hoca sesini çıkarmaz. Hamamdan çıkarken uzatılan aynaya yüklüce bir bahşiş bırakır.

Bir hafta sonra aynı hamama geldiğinde, bu kez büyük ikramlar görür, fakat çıkarken aksine pek az bir bahşiş bırakır.

-"Efendi" der hamamcılar, "gösterdiğimiz o kadar ilgiye, saygıya karşı bu kadarcık mı bahşiş verilir?"

- "Bugün verdiğim, geçen haftanın bahşişiydi" der Hoca, "Geçen hafta verdiğim de bugünkü hizmetinizin karşılığıydı. Böylece ödeştik !"

Arkadaşlarından biri Hocaya sorar:
— Hocam, Dünya kaç metredir?

Tam o sırada bir cenaze geçiyormuş yanlarından. Hoca onu göstererek:
— Ona sor! Bak, ölçmüş biçmiş, gidiyor!..

Eski yılların birinde kıtlık zamanında Hoca'yı çarşıda ekmek yiyerek giderken görenler :
- Hoca efendi, herkesin gözü önünde böyle ekmek yemek ayıp değil midir? demişler.

- Komşusu açken bol bol tıkınmanın gizlisi ayıp olmazsa açıkta yapılanı ne diye ayıp olsun, demiş Hoca,

- Komşusu açken tok yatmak, ya her zaman, her yerde ayıptır, ya da hiç ayıp değildir.