Hoca özel bir iş için şehre iner. Fakat ne kadar uğraştıysa da bir türlü istediği sonucu elde edemez. Bir arkadaşının tavsiyesiyle 40 gün boyunca şehrin en büyük camiinde her vakit dua eder fakat sonunda yine bir şey çıkmaz. Ertesi gün sabah namazına yakındaki küçük bir camiye gider ve çaresizlik içerisinde yana yakıla ihlasla Allah'a yalvarır. Hocanın duası kabul olur ve öğlene kalmaz hemen işini istediği gibi halleder.

Sonra büyük camiye giderek bağırmaya başlar:
- Kalıbından utan, küçücük caminin yaptığını 40 günde yapamadın.

Nasrettin Hoca'nın komşusu paraya sıkışmış. Nasrettin Hocaya gidip;
— Hocam paraya sıkıştım. Bana biraz borç verebilir misin? Demiş. Nasrettin Hoca cevap vermiş:
— Şu halının altını görüyor musun? Orda biraz para var onları alıver, demiş. Adam almış. bir kaç yıl geçmiş adam parayı getirmemiş, yine sıkışmış ve Nasrettin Hocanın yanına gitmiş;
— Hocam, ben yine sıkıştım, bana borç verebilir misin? demiş. Nasrettin Hoca da demiş ki:
— Şu halının altını görüyor musun? Orda eskiden para vardı ama birisi aldı bir daha da getirmedi...

Sözde Nasreddin Hocayı topluluk içinde küçük düşüreceklerdi. Oldukça zengin birisi:
— Hoca efendi, borcunuz var mı? Diye sordu.
— Evet, bakkala biraz borcum var.
— Canım onu sormuyorum. Namaz borcun var mı?
Hoca kızar:
— Namaz borcunu bana ALLAH sorabilir. Size düşen bakkal borcunu sormaktır.

Nasrettin Hoca bir gün kapının önünde bir şey arıyormuş. Komşusu onu görünce;
- Hayırdır hocam ne arıyorsun? Demiş.
Hoca;
- Yüzüğümü kaybettim onu arıyorum.
- Nerede düşürdün yüzüğünü?
- Bodrumda düşürdüm.
- O zaman neden kapının önünde arıyorsun?
- Bodrum çok karanlık onun için kapının önünde arıyorum. Demiş.

Akşehir'in zenginlerinden birinin köşküne ziyarete gelen Hocayı kapıda karşılayan hizmetçi efendisinin evde olmadığı konusunda diretince Hoca:
- Efendine söyle bir daha evden çıkarken ikinci kattaki pencerenin kenarında kafasını unutmasın!

Nasreddin Hoca'nın evine bir gün üç molla misafirliğe gelir.

Üçü de birbirinden oburdur. Hoca ne yemek çıkarırsa silip süpürürler. O kadar ki sahanlarda yemek bitince, bunu da "sünnettir" diye ekmekle iyice sıyırırlar.

Bu sırada odaya Hoca'nın oğlu girer. Mollalar Hoca'yı memnun etmek için:
- Aman ne güzel çocuk. Adı ne bunun? Diye sorarlar. Hoca:
- Adı Farzdır, der.

Mollalar şaşırıp birbirlerine bakarlar:
- Bu ne biçim isim Hoca Efendi? Şimdiye kadar böyle bir isim hiç duymamıştık derler. Hoca hemen taşı gediğine koyar:
- Ya sünnet diyeyim de onu da mı yiyesiniz?

Nasrettin Hoca bir gün arkadaşını ziyaret etmek için yola çıkıyor. Hava öyle sıcak ki, Hocanın dili damağına yapışmış bir halde terliyor.

Hoca köye vardığında, arkadaşı şöyle söylüyor:
— Ah Hoca, ne oldu böyle? Sen ne kadar da yorgun görünüyorsun. Gel, eve gidelim ve buz gibi bir soğuk hoşaf içelim. Sen onu içersen, dinlenirsin.

Arkadaşı Hocayı eve getirmiş. Kaynatılmış erik hoşafını kurulan sofraya koymuş. Hocaya da küçük bir kaşık vermiş;
— Beraberce hoşafı içelim, diyerek kendisi de büyük bir kaşık almış. Daha sonra soğuk hoşafı içmeye başlarlar. Hoca şöyle söylenir:
— Ne kadar da lezzetli. Fakat hoşaf bu küçük kaşıkla içilmiyor.

Ev sahibi de yanan göğsünü serinletmeye çalışır. Arkadaşı hoşafı içtikçe, bir eliyle de midesini tutar.
— Ahh, çok yorulmuşum, hoşafı içersem, tekrar hayatıma kavuşurum, der.

Adam içini çektiğinde, Hoca kendi kendine şöyle söylenir: "Devamlı içini çeken ve ölmek isteyen ne utanmaz bir adammış bu?"

Bunun üzerine sabrı tükenen Hoca şöyle söyler:

— Hey, arkadaş! Devamlı ölmeye ne var? Büyük kaşığı bana ver ki, ben de kendimi öldürebileyim.