Nasrettin hocanın evine bir gün arkadaşları gelir, biraz konuşurlar, birisi "bu soğukta dışarıda kalan ölür, birisi hele yaşlı olsa 10 dakika duramaz" hoca da "ben dururum" der "hocam etme eyleme bu yaşında ne yaparsın" der birisi. Diğeri "eğer bir gün kalırsan sana her zaman ziyafet veririz" demiş diğerleri de bunu kabul etmiş hoca "ben kalırım kalamazsam benden size ziyafet" sonra hoca giyinip çıkar bekler bekler sonunda sabah olur arkadaşları;
— Ne yaptın bakalım? demişler. Hoca;
— Bekledim, bir mum gördüm başka bir şey yapmadım. Arkadaşları;
— Olmaz, ışık görmeyecek, ısı almayacaktın, demişler hoca yenilgiyi kabul etmiş arkadaşları ilk ziyafete gelirler ama bir türlü yemek gelmemiş sonunda mutfağa gelmişler birde ne görsünler bir mum üstünde su hoca bizimle alay mı ediyorsun demişler hoca;
— Bir mum beni 100 metre uzaktan ısıtıyorsa bunu niye ısıtmasın diyerek cevabı yapıştırmış

Nasreddin Hoca kuyunun başında durmuş aşağı bakarken kavuğunu düşürmüş. Kuyu derin inip alamaz. Kavuksuz eve gidemez. Soran olsa kavuğumu düşürdüm diyemez. Alay ederler. Bahçeden marul, maydanoz koparmış. Küçük parçalar halinde kuyuya atmaya başlamış. Burada ne yapıyorsun Hoca, diye soranlara;
— Akşam yemeği için, sebzeli kavuk çorbası hazırlıyorum, demiş.
Adamlar, kuyuya bakıp, olabilir, deyip gitmişler. Hava karardıktan sonra Hoca kimselere görünmeden evine varmış.

Nasreddin Hoca sofraya oturmuş. Bakmış çorba tasında iki sinek. Hanımına seslenmiş:
— Hatun koş, yüzme yarışları başladı.

Cimri ve boşboğazın biri Hocaya alaylı bir dille sormuş Hoca efendi, demek parayı bu kadar çok seviyorsun, neden acaba?
Hoca cevabı yapıştırmış;
— SENİN GİBİLERE MUHTAÇ OLMAMAK İÇİN

Çocukluk yıllarında Nasrettin Hocayı annesi komşuya soğan istemeye gönderir. Nasrettin komşunun kapısına gelince içeriden gelen konuşmaları duyar. Kapıyı çaldığı anda konuşmalar kesilir. Biraz bekler, fakat kapıyı açan olmaz. İkinci kapıyı defa daha kuvvetlice çalar. İçerden kulağına gülüşme sesleri gelir. Bu duruma canı sıkılır, eve döner. Annesine "Komşu gezmeye gitmiş" der. Akşam yemeğinde soğansız, lezzetsiz çorbayı içerler.
Aradan birkaç gün geçer. Nasrettin’in evde yalnız olduğu bir gün kapı çalınır. Nasrettin kapıyı açar. Gelen komşunun oğludur.
Komşunun oğlu:
- Arkadaşım nasılsın? Evde yemek pişiriyorlar. Aksilik bu ya tuz kalmamış, tuz istemeye geldim, demiş.
Nasrettin:
- Geçen günlerde size soğan istemeye gelmiştim. Kapıyı bile açmadınız. Üstelik bir de gülüyordunuz. En çok da senin sesin duyuluyordu. Biz o akşam çorbaya sizin gülüşlerinizi doğradık. Pek lezzetli oldu. Şimdi sen benden tuz isteme. Tuzun yerine şu
kahkahaları yemeğe karıştırın. Tadı tuzu yerine gelir, der ve hah hah ha diye güler.

Nasrettin Hocaya bir gün:
- Karın aklını kaybetti... demişler. Hoca düşünmeye başlamış.
- Ne düşünüyorsun hocam? Diye sormuşlar.
- Bizim karının aklı zaten yoktu ki, kaybetsin. Acaba başka bir şey mi kaybetti diye düşünüyorum

Konya çarşısındaki helvacı dükkânlarının vitrinlerine iştahla bakan gariban adamın biri, bir dükkân sahibinden biraz helva sadaka olarak vermesini istemiş. Dükkâncı vermemiş. Garibanın canı da çok helva çekmiş. Dayanamayıp, dayak yemeyi de göze alarak başka bir helvacı dükkânına girmiş. Bir lenger helvayı önüne çekmiş ve hızla atıştırmaya başlamış.

Helvacı adamın üstüne yürümüş;

- "Bre adam, sorup istemeden, parasını ödemeden böyle helva yenir mi?" demişse de adamın aldırmayıp atıştırmayı sürdürdüğünü gören helvacı, adama sille tokat girişmiş.

Dükkânda tesadüfen bulunan Nasreddin Hoca müşterilere doğru dönüp:

- "Şu Konyalı helvacılar ne iyi adamlar; parası olmayan garibana bile döve döve helva yediriyorlar." demiş.