Hoca'nın iki yüz akçe parası kaybolmuş. Bulunması için dua etmeye başlamış. O sırada Akşehir'in zenginlerinden birinin bindiği gemi yolda fırtınaya tutulmuş.
— Eğer sağ salim memleketime varırsam Hoca'ya iki yüz akçe vereceğim, diye adakta bulunmuş.

Adam kurtulup gelmiş, Hoca'yı bulup parayı vermiş.

Hoca bir süre düşündükten sonra demiş ki;
— Allah'ım bu ne dolambaçlı yol! Bu parayı ben nerede yitirdim, Sen bana nerede buldurdun! İşine gerçekten de akıl sır ermiyor...

Nasrettin Hoca bir gece evin damında bir ayak sesi duyup hırsız olduğunu anlar ve:

- Hatun geçen gece eve geldim, kapıyı o kadar çaldığım halde açmadın ben de şu duayı okudum ve ayın ışığına yapışarak yavaş yavaş bacadan girdim, der ve bir dua okur.

Hırsız Hocanın okuduğu duayı ezberler ve o da biraz sonra evdekilerin uyuduklarına kalbi kanaat getirince duayı okuyarak kendisini bacadan aşağı koyuverir. Bir de bakar ki yorgunluktan kıpırdayacak hali kalmamış. Nasrettin Hoca hemen koşup:

- Hanım hırsızı yakaladım, çabuk ip getir diye bağırınca hırsız:

- Efendi kendini boşuna yorma, o dua sende, bu akıl bende olduğu müddetçe ben senin elinden nasıl olsa kurtulamam, der.

Nasrettin Hocanın evine gece vakti hırsız girmiş. Hırsız Evdeki tüm eşyaları toplamış. Hoca uyanmış bakmış ki tüm eşyalar gidiyor o da hemen ayakkabılarını giymiş, gidecekken karısı demiş ki;
- Hoca efendi, gecenin bu saatinde nereye gidiyorsun? Nasrettin hoca cevap vermiş;
- Bizim evi taşıyorlar, ben de yeni evi görmeye gidiyorum.

Günü birinde Nasrettin Hoca, padişah ve vezirleriyle beraber ava çıkmış. Padişah ve vezirlerin omuzlarında birer doğan varmış. Nasrettin Hoca'nın parası doğan almaya yetmediği için, bir alakargayı omuzuna koyup ava gelmiş.
Padişah ve vezirleri bu duruma içten içten gülmüşler, ama Nasrettin Hoca'yı üzmemek için bir şey dememişler. Av başlamış, padişah ve vezirleri doğanlarını gökyüzüne salmışlar. Nasrettin Hoca da "Haydi bismillah!.." deyip alakargasını uçurmuş. Gökyüzünde uçan doğanlar bir ördek, bir kaz ve bir bıldırcın yakalayıp getirmişler. Nasrettin Hoca'nın alakargası da gidip bir koca öküzün üzerine konmuş. Nasrettin Hoca padişaha dönüp, sevinçle bağırmış:
- Padişahım, gördünüz mü? Benim alakarga bir öküz yakaladı!..

Sözünü bitirir bitirmez de, hemen koşup öküzü boğazlamış. Öküzün sahibi koşarak gelmiş ve şaşkınlıkla sormuş:
- Hoca efendi, öküzümü niye kestin?

Hoca cevap vermiş:
- Bu benim avımdır.
- Hoca efendi, yahu hiç alakarga ile öküz avlamak olur mu?
Bu soru üzerine Nasrettin Hoca sinirlenmiş ve demiş ki:
- Bre ahmak, haddini bil!.. Padişahımın himmeti olduktan sonra, alakarga ile öküz de avlanır fil de!..

Köyde tarlalarına doğru eşekleriyle giderlerken, Nasreddin Hoca'ya bir yol arkadaşı "aç avucunu" diyerek şekerli leblebi unu ikram etmiş. Avucundakini yemeye çalışırken yel esmeye başlamış. Ağzına atmağa çalıştığı leblebi ununu rüzgâr alıp uçuruyormuş.

Yolda birisi onu öyle görüp sormuş.
- Hoca Efendi, ne yiyorsun?
- Hiiiç! demiş Hoca, "rüzgâr böyle sürerse yel yiyorum."

Nasreddin Hoca eşeğine binmiş köyüne giderken tuvaleti gelir, bir ağaçlıkta dere kenarında eşekten inerek kaftanını çıkarır, eşeğin üzerine koyarak ortadan kaybolur, ihtiyacını gidererek döndüğünde kaftanı ortada yoktur. Israrlı sorgulamasına rağmen eşeğinden de tık çıkmayınca Hoca sinirlenir. Eşeğin semerini çözerek omuzlar ve eşeğine;
— Bre mel'un! Ver kaftanımı vereyim semerini! Diye bağırır.

Bir gün Nasreddin Hocanın uykusu gelmemiş hava almak için dışarı çıkmış yolda zabıtayla karşılaşmış zabıta:
- Ne arıyorsun Nasreddin Hoca bu vakitte buralarda? Nasreddin Hoca:
- Uykum kaçtı da onu arıyorum demiş