Bir gün çift sürerken Nasrettin Hocanın ayağına bir diken batınca canı çok yanmış, sonrasında kollarını gökyüzüne kaldırıp şöyle dua etmiş:

- Çok şükür ya Rabbim iyi ki yeni aldığım çarıkları giymemişim!

Nasrettin Hocanın kadılık yaptığı bir dönemde adamın birisi gelmiş.

- Kadı efendi, falanca adam kulağımı ısırdı. Kendisinden şikayetçiyim, demiş. Hoca:

- Onu da getir, davanıza bakayım, diyerek davacıyı göndermiş.
Bir zaman sonra, davalı da davacı da gelmiş, Hocanın karşısında el bağlamışlar. Davalı olan adam, itiraz etmiş.

-Vallahi de billahi de ben ısırmadım kadı efendi. Bana iftira ediyor. Kendi kulağını, kendisi ısırdı, demiş boynunu bükerek.
Hoca, biraz düşündükten sonra:
- Şimdi gidin, öğleden sonra gelin; davanızı karara bağlayalım, demiş.

Adamlar çıkıp gitmişler. Hoca; “Dur bakalım, insan kendi kulağını nasıl ısırır; bir deneyeyim” demiş kendi kendine. Başlamış kendi kulağını ısırmak için uğraşmaya. Ha ısırdım, ha ısıracağım derken düşmüş, başını kırmış. Yüzü gözü kan revan olmuş. Ne ise kanlarını temizlemiş, başına da beyaz bir bez sardıktan sonra duruşma salonuna girmiş. Çok geçmeden davalı ile davacı gelmiş. Davacı:

- Allah aşkına söyleyin kadı efendi! İnsan kendi kulağını ısırabilir mi? Buna imkan var mı? diye sormuş.

Nasrettin Hoca, beyaz sargılar içinde olan başını sallamış.

-Isırır birader, ısırır! Isırmaya çalışırken de yere yuvarlanıp başını kan revan eder, demiş.

Adamın birinin gözü ağrıyormuş, hocadan bir ilaç istemiş:
— Hocam, bildiğin ilaç var mı? demiş hoca da
— Vallahi geçenlerde benim dişim ağrıyordu, çektirmekten başka çare yok, demiş.

Bir gün Nasrettin hoca eşeğini kaybetmiş.
Hem eşeğini arıyor, hem de şükür ediyormuş.
Hocayı işiten bir komşusu sormuş.
— Hocam eşeğin kayboldu, niye şükür ediyorsun ki?
Nasrettin hoca demiş ki;
— Ya eşeğin üstünde ben olsaydım, kayıplara karışsaydım...

Bir gün Nasreddin Hoca camide namaz için toplanan cemaate sormuş;
— Bugün benim ne atlatacağımı biliyor musunuz?
Hep birlikte "hayır" demişler hoca da o zaman ben de "anlatmayayım" sonraki gün olmuş hoca yine aynı soruyu sormuş. Bu sefer hep bir ağızdan "evet" demişler o zaman hoca "benim ne söyleyeceğimi biliyorsanız boşuna anlatmayayım" demiş. Ve öbür gün hoca yine aynı soruya eşlik etmiş ve cemaat demiş ki;
— Hocam aramızda bilenler de var bilmeyenler de
Hoca yine boş çıkmamış;
— O zaman bilenler bilmeyenlere anlatsın deyip gitmiş.

Nasreddin Hocanın ateş yakması gerekmektedir. Belli ki hanımı da yemek yapma hazırlığındadır. Hoca, duvarda asılı olan körüğü alır ve ateşi körüklemeye başlar, işini bitirdikten sonra da körüğün ağzını iyice bağlayarak yerine asar. Bütün bu olanlara bir anlam veremeyen Hoca'nın hanımı:
- Yahu Hoca Efendi! Bu körüğün ağzını niçin bağlıyorsun?

Hoca bu, lafın altında mı kalır:
- Yahu hatun! Bunu bilmeyecek ne var? Eğer körüğün ağzını tıkamasam içerisindeki hava uçup gidecektir. Biliyorsun ben savurganlığı sevmem.

Günlerden bir gün, gecelerden bir gece Hoca Nasrettin, kuyudan su çekmeye karar vermiş. Elinde su kovası, bahçedeki kuyunun başına gelmiş. Tam kovayı sarkıtacağı sırada, kuyunun içinde Ay'ı görmüş:
– Eyvah! Ay kuyuya düşmüş, deyip üzülmüş. Sonra da Ay'ı kuyudan nasıl çıkaracağını düşünmüş. Aklına kovası gelmiş. Ay'ı kova ile çıkarmaya karar vermiş.

Kovayı, ipiyle kuyuya sarkıtmış. Kova, suya değince de ,çekmeye başlamış. Su ile ağırlaşan kova bir süre sonra, kuyu duvarına takılmış. Nasrettin Hoca, kovayı ne kadar çekmek istemişse de bir türlü çekememiş.

Kan ter içinde kalmış. Kovanın yukarı gelmemesinin nedenini Ay'ın ağır olmasına vermiş. Kovayı yukarı çekmeyi sürdürmüş.

Fakat ipe o kadar şiddetli asılmış ki, ip kopmuş. Nasrettin Hoca da, sırt üstü yere yuvarlanmış.
Nasrettin hoca, gözünü açınca, gökte parıldamakta olan Ay'ı görmüş,

— Oh, çok şükür.. Epeyce uğraştım, epeyce yoruldum ama sonunda Ay'ı kuyudan çıkarmayı başardım. Bu iş bütün yorgunluğuma değdi. demiş.