Nasreddin Hoca bir köye konuk olmuş. Biraz hoşbeşten (sohbet ettikten) sonra, yatma zamanının geldiğini hatırlatmak için:
- Hocam, insan neden esner? demişler.

Ev sahipleri Hoca'ya yemek ikram etmemiş. Karnı da iyice acıkmış olan Hoca:
- Ya açlıktan, ya da uykusuzluktan, demiş.

Kendini zorlayıp esnedikten sonra da eklemiş!;
- Amma benim henüz uykum yok.

Nasrettin Hoca, günlerden bir gün evine dönerken büyük bir konağa bir sürü insanın girip çıktığını görmüş.
Konaktan çıkanlardan birine yaklaşıp içeride neler olduğunu sorunca, adam: "düğün var" demiş. Düğün lafını duyan Hocanın gözünde kızarmış tavuklar, hindiler, tepsi tepsi pilavlar canlanmaya başlamış. Hemen oradan boş bir kağıt bulup bir zarfa koymuş, sonra da doğru konağa gitmiş. Uşaklardan birine:
- Efendini göreceğim, çok saygıdeğer birinden mektup getiriyorum... demiş.

Uşak hemen Hocanın önüne düşmüş, onu efendisinin huzuruna çıkarmış. Hoca;
- Şenliğiniz mübarek olsun. Zamansız geldiğim için bağışlayın, deyip, mektubu vermiş. Ve hemen ilk davette sofraya çökmüş, derhal iştahla atıştırmaya başlamış. Düğün sahibi Hocanın getirdiği zarfı bir zaman elinde evirip çevirdikten sonra,
- Efendi, bir yanlışlık olmasın. Bu zarfın üzeri yazılı değil, diye sormuş.

Hoca da başını sofradan dahi kaldırmadan cevap vermiş:
- Kusura bakmayın efendi hazretleri, biraz aceleye geldi. Esasında onun içi de yazılı değildir!.

Bir gün Nasrettin Hocanın köyüne bir fil göndermişler. Köylüler bu filden hiç memnun değilmiş. Köylülerle beraber şikayet için padişah sarayına gitmişler. Nasrettin Hoca arkasına bakmış ki kimse kalmamış. Nöbetçiler Nasrettin Hocayı padişahın huzuruna götürmüşler. Nasrettin hoca korkudan ne söyleyeceğini bilememiş. Demiş ki;
- Bize bu filin dişisini de verin

Nasrettin Hoca'ya birisi gırgır olsun diye:
- Hoca, demiş, ben kenefte bile sakız çiğnerim! Bunun kitapta yeri var mı? Hoca, bu zevzek zirzobu bozmamak için:

- Bak oğlum, demiş, bunu bir daha yapma!

Fakat, zirzop:

- Anladık Hoca da... Sen bunun yerini kitapda gördün mü görmedin mi? Diye yılışınca, Hoca:

- Hayır oğlum, demiş, ben görmediğim şeyi gördüm diyemem. Ama seni öyle kenefte sakız çiğneyerek çıkarken görenler, oraya ettiğin şeyi yediğini zannederler!

Bir gün komşusu Hoca'ya gelerek:
— Sende kırk yıllık sirke varmış, doğru mudur? Dedi. Hoca:
— Var, deyince, komşusu biraz istedi. Hoca vermeye yanaşmayınca adam:
— Yahu ilaç yapacağım, bir fincan sirkeden ne çıkar? Diye ısrar edince Hoca:
— A komşum, dedi, ne çıkacak. Ben onu fincan fincan dağıtsaydım, hiç kırk yıl dayanır mıydı?

Günün birinde Nasrettin Hoca, camide bir vaaz veriyordu. Cemaatten bazılarının esnediğini ve bazılarının da uyukladığını fark etti. Bunun üzerine şöyle konuşmaya başladı:
- Bir sabah, Akşehir'den dışarı çıkmıştım. Çayın kenarında dört ayaklı ördekler su içiyorlardı...

Dört ayaklı ördek sözünü işiten cemaat, gözlerini açarak Nasrettin Hoca'yı dikkatle dinlemeye başladı. Bunun üzerine Nasrettin Hoca:
- Yahu!... Siz nasıl adamlarsınız. Deminden beri size vaaz ediyorum, uyukluyorsunuz da, kuyruklu bir yalan uydurunca hepinizin gözleri açıldı.

Günün birinde Nasreddin Hoca'nın da içinde bulunduğu topluluktan birisi;
- Hocam, adam olmanın yöntemi nedir? deyince; Hoca Efendi, adamın nefes almasına bile fırsat vermeden;
- Canım, bunu bilmeyecek ne var, elbette kulaktır, der.
Fakat Hoca, arkadaşlarının "kulaktır" cevabından pek bir şey anlamadıklarını anlayınca açıklama yapma gereğini duyar:
- Aa! Bunu bilemeyecek ne var? Herhangi bir adam konuşurken onu can kulağıyla dinlemeli; bu arada kendi ağzından çıkanı kendi kulağı duymalıdır.