Nasrettin Hoca bir gün yere düşer.

Hemen karısına haber verir.

- Hanım bilmiyor musun ben bugün bayıldım. Hemen komşulara haber ver.

Karısı haber verir.

- Yardım et komşu kocam yolda bayıldı.

Komşu

- Kim sana haber verdi der.

Nasrettin Hocanın karısı

- Bey haber verdi.

Nasreddin hoca cenaze namazından dönerken Kan ter içinde kalmış biri gelip;
— Hocam Hasan Sebgetullah nirde ki sizin talebenizdi; dedi Hoca adamı bi süzdü baktı ki biraz cahil ;
— Oğlum, Hasan yükseldi artık sebgetullah değil Rahmetullah oldu; dedi

Hoca, arkadaşlarıyla şirin bir köye gezmeye gitmiş. Akşama kadar yiyip içerek eğlenmişler. Burasını pek beğenen arkadaşları, her biri bir yemeği üzerine almak şartıyla birkaç gün daha kalmaya karar vermişler. Kafileden birisi:
- Böreği benim üzerime!
demiş. Ötekisi:
- Eti benim üzerime!
- Meyvesi benim üzerime!
demiş. Herkes üzerine bir yemek alırken Nasrettin Hoca:
- Arkadaşlar, bu ziyafetler aylarca bile sürse buradan ve aranızdan ayrılırsam Allah'ın laneti de benim üzerime!..

Hoca bir gece mezarlıktan geçerken aniden ayağı kayar ve eski bir mezarın içine düşer. O anda aklına geceyi orada bir ölü gibi geçirerek yazıcı melekleri görme fikri gelir. Hemen yatar ve beklemeye başlar. Bir süre sonra mezarlığa yaklaşmakta olan fincancı kervanından yükselen katırların çan sesleri, katırcıların konuşmaları, homurtular derken iyice yaklaşan seslerden korkan Hoca kıyamet vakti geldi sanarak dışarıda ne olduğunu görmek için mezardan dışarı çıkınca bir anda yarı çıplak Hocayı gören katırlar ürker. Hortlak görmüş gibi her biri bir tarafa kaçışan katırlar bütün yükleri yerlere yuvarlar, fincanları zayi ederler. Bunun üzerine sinirlenen fincancılar koşup Hocayı yakalarlar:

- Be adam gecenin bir vakti ne yapıyorsun burada? derler. Hoca korkudan kekeleyerek

- Be be ben öbür dünyadan geldim. Bir bakayım burada işler nasıl gidiyor. Deyince adamlar Hocayı bir güzel pataklarlar. Bin perişan eve dönen Hocayı telaşlı karısı karşılar:

- Ee anlat bakalım ne bu halin? Öbür dünya nasıl? Ne var?...Hoca biraz vakurlu biraz üzgün:

- Hiç bir şey. Ta ki fincancı katırlarını ürkütene kadar.

Nasreddin Hoca erkenden yola koyulmuş. Akşam hava kararmadan gideceği köye varmak için acele ediyormuş. Öğle vaktine yaklaşırken, bir pınarın başında durup, hem namazını kılmak hem de kuru peksimetten ibaret olan azığını yemek istemiş.

Pınara yaklaşırken, yaban ördeklerinin suda oynaştıklarını görünce, "Şunlardan bir tanesini yakalayıp kızartıp yesem diye düşünmüş." Sessizce ördeklere yaklaşmaya çalışırken, ördekler Hoca'yı fark edip uçmuş, kaçmışlar.

Hoca pınarın başına oturmuş, çantasından peksimetini çıkarmış, suya batıra batıra yemeye başlamış. Oradan geçen bir yolcu:

- Afiyet olsun Hocam, ne yiyorsun? demiş.

Hoca, peksimetini suya batırırken:

- Ördek çorbası, demiş.

Bir gün öğrencinin biri Nasrettin Hoca'nın yanına gelir ve sorar;
- Hocam, İngilizce konuşmak günah mıdır? Nasrettin Hoca;
- Yes, der.

Nasrettin Hoca bir gün cimriliği ile tanınmış bir adamın evine gider. O sırada adam pencere kenarında oturmuş, dışarıya bakmaktadır. Hoca adamı görür.
Kapıyı çalar. İçerden bir kadın :
— Kim o, diye seslenir. Hoca kendini tanıtır. Evin efendisini ziyarete geldiğini söyler.
Kadın :
— Kocam evde yok. Sizin geldiğinizi duyunca çok üzülecek, der. Nasrettin Hoca'nın bu işe canı sıkılır :
— Ya öyle mi? Kocan gelince ona söyle de evden çıkarken kafasını pencerede unutmasın, der.