Nasrettin Hocanın pek güzel, haşarı bir kuzusu varmış. Komşusu, ikide birde "Hoca" dermiş, "Ne olur, şu kuzuyu kes de bize bir ziyafet çek" Hoca "O benim eğlencem" der, ama bir türlü dediğini yapmazmış. Adam, Hoca'ya muziplik olsun diye bir gün kuzuyu keser. Hocayı da davet edip bir ziyafet çeker, sonradan da işi anlatır. Hoca, bu duruma çok üzülür. Komşusunun bir tiftik keçisi varmış. O da onu tutup keser ve afiyetle yer. Komşusu, keçisinin kaybolduğuna yanar yakılır, her mecliste, "Tüyü şöyle uzundu, boyu böyle güzeldi" diye devamlı keçisinden bahsetmeye başlar. Bir yıl geçer, her sohbette keçi bahsi bir türlü tükenmez. Nihayet bir gün her şeyden bezmiş olan Hoca, dayanamaz ve oğluna şöyle der:

- Deli gönül diyor ki, çıkar şu keçinin postunu ortaya da keçi miydi, fil miydi, görsün herkes!

Hoca bir gün pazara giderken eşeğine ters bir şekilde gidiyormuş. Bunu gören köylüler hocaya neden eşeğe ters bindin düz binmedin diyorlarmış. Hoca da "eşeğin tersi düzümü olur?" demiş.

Nasreddin Hoca, Akşehir'de kadılık yaparken birbirlerinden şikayetçi olan iki adam huzura gelir. Biri;
— Bana borcu vardı, ödemedi. Ben de borcuna karşılık tarlasının bir kısmını çitle çevirdim, der. Öteki;
— Doğru, borcum var, ödeyemedim ama tarlamın bir kısmını sahiplenmesi doğru değil, der.

Hoca olay yerine iki adam ve şahitlerle gider. Çiti kaldırtır.
— Alacağın var ama böyle yapman yanlış, der. Borcu olan adama;
— Sen de borcunu öde, der. Adam, param yok, der. Nasreddin Hoca;
— Paran yok ama malın var. Tarladaki buğdayı sat, der.
Orada bulunan şahitlerden ve meraklı köylülerden buğdayı satın alan çıkmaz.

Bunun üzerine Hoca tarladaki buğdayı ortalama bir fiyata satın alır. Adam, paranın bir kısmıyla borcunu öder. Böylelikle mesele tatlıya bağlanır. Olanlar kısa zamanda Akşehir'de kulaktan kulağa yayılır. Herkes, bravo şu Nasreddin Hocaya, der.
Davaların kısa sürede sonuçlanmasının ve adaletin yerini bulmasının halkın yararına olduğu bir kez daha anlaşılır.

Nasrettin Hoca vaaz verirmiş camide. Dinleyenlerden biri bir soru sormuş:
— Bilmiyorum, demiş Hoca. Biri bir başka soru atmış ortaya.

— Bunun da karşılığını bilmiyorum, demiş Hocamız. Bir üçüncü soruyu da yanıtlayamamış. Cemaatten biri,

— Peki hoca, hem sorduklarımızı bilmezsin hem de kalkar, o yüksek yere çıkarsın; oldu mu ya? Demiş. Hoca gülmüş:

— Ben bildiklerimle orantılı olarak bu kadarcık yükseğe çıktım; bilmediklerim oranında yükselecek olsaydım, başım arşa değerdi.

Nasrettin Hoca bir gün heybe almak için pazara gider. Güzel bir heybe görüp pazarcı ile pazarlık yapar ve 1 akçeye anlaşırlar. Tam oradan ayrılacaktır ki daha güzel bir heybe dikkatini çeker:
- Kaç akçe şu heybe muhterem?

- 2 akçe hocam.
- Aldım gitti, diyen hoca elindekini bırakır ve onu alıp tam gidecekken pazarcı seslenir:

- Hocam. Bu heybe 2 akçe, sen 1 akçe verdin.

Hoca sinirlenir:
- Bre cahil adam! Sana önce 1 akçe verdim. Sonra da 1 akçelik heybe bıraktım! İkisi eder 2 akçe. Daha benden neyin parasını istersin!

Nasrettin Hocaya misafir olan arkadaşı acele edip mantıyı hemen ağzına atınca boğazı yanmış. Boğazının yandığını belli etmemek için başını tavana doğru dikmiş ve sormuş :

- Hocam bu tavanı ne zaman yaptınız. Hoca hemen :
- Boğazına ateş düştüğü zaman..

Nasrettin Hoca bir gün azgın mı azgın, inatçı mı inatçı bir katıra binmiş, pazara gidiyormuş. Fakat hayvanı bir türlü gideceği yöne çevirememiş, yoldan geçenler:

— Hocam, nereye gidiyorsun böyle? Hocanın sabrı tükenmiş:

— Görmüyor musun? katırın istediği yere!... demiş.