Hoca bir ara hastalanır. Hastalığının gittikçe ilerlediğini görünce, yakınlarına:
- Ben ölünce tepeüstü, dikine gömün, der.
- Aaaaa Hoca o nasıl söz, insan tepeüstü gömülür mü?
- Gömülür, niçin gömülmesin?
- İyi de, neden tepeüstü?
Hoca söyle der:
- Kıyamet kopunca dünyanın altı üstüne gelecek. O zaman kolay olur, dosdoğru kalkarım.

Nasreddin Hoca kasabanın pazarına gitmiş. Eşeğini bir yere bağlamış. Alış veriş yapmış. Döndüğünde eşeğini bağladığı yerde bulamamış. Hemen bir tellâl tutmuş. Şöyle bağırtmağa başlamış:

— Eşeğimi kim bulup getirirse, Semeriyle, yularıyla ve üstündeki her şeyle beraber eşeğimi ona vereceğim.

— Hoca efendi, eşeği bulana verecek olduktan sonra ne diye arıyorsun?

— Kaybolan şeyi bulmanın keyfini bilmezsiniz siz! demiş Hoca;

— Eşeği bulup getirene mükâfat olarak o eşek yeter.

Gençliğimi bulup getirene bütün servetimi veririm.

Cenneti bulsam, canımı da veririm.

Hoca'nın karısı ölür. Cenazesinin evden çıkarılacağı sırada imam, usule uyarak cemaate hitaben sorar:
— Merhumeyi nasıl bilirsiniz?
Herkes beraberce:
— İyi biliriz!... der denmez koşa koşa imamın yanına gelen Hoca:
— Aman, aman! Sen onu benden sor; kimi kimden soruyorsun!

Hoca, bir gün eşeğine binmiş, uzak bir yere gidiyormuş. Hava çok sıcak olduğu için eşek yorulmuş ve susamış. Hoca uzakta bir göl görmüş; eşeği sulamak ve dinlendirmek için göle doğru gitmiş, eşek de suyu görünce koşmaya başlamış ve nerdeyse hocayı düşürecekmiş.
Göl kenarına gelince eşek göldeki kurbağalardan ürkmüş ve durmuş. Hoca da düşmediği için sevinerek, eşekten iner ve cebinden çıkardığı bozukluk paraları göle atarak;
- Aferin göl kuşları. Bu parayla helva alıp yiyin...

Nasreddin Hoca'ya, "Burnun ne tarafta" diye alaylı ve aptalca bir soru sormuşlar.

Hoca hiç kızmamış, ve hemen ensesini göstermiş.

- "Tam tersini gösteriyorsun Hoca efendi" demişler.

- "Bir şeyin tersi bilinmezse, doğrusu anlaşılmaz" demiş Hoca.

Bir gün Hocanın komşularından birisi Hocaya neden daima soruyu zıt bir soruyla cevapladığını sorar. Hoca da,
- Af edersiniz bu benim alışkanlığımdır da!

Yağmurlu bir günde Nasrettin Hoca pencereden dışarı bakarken komşusunun koşa koşa yağmurdan kaçtığını görür pencereyi açar:

— Hey Ahmet Efendi, birde hacı olacaksın rahmetten kaçılır mı?, der.

Zavallı adam eli mahkum sırılsıklam olur. Ertesi gün hocanın komşusu hocayı yağmurdan kaçarken görür ve hocaya bir ders vermek ister:

— Hoca Hoca dün bana diyordun bugün sen neden rahmetten kaçıyorsun? der.

Hoca hiç durmadan yoluna devam eder ve komşusuna şöyle der:

— Ben rahmetten kaçmıyorum sadece Allah'ın rahmetine basmamak için çabalıyorum.