Bir gün Hoca'nın eşeğinin yularını çalmışlar. Sağına soluna bakmış, görünürde kimsecikler yok. Kime sorup soracak; çaresiz hayvanın kulağından tutup getirmiş evine.

Birkaç gün sonra yolda bir başka eşeğin boynunda görmüş.
— Allah Allah!, Bu eşeğim başındaki yular bizim ama, bedeni nasıl olmuş da değişmiş, diye düşünmüş.

Nasrettin Hoca, bir gün zengin bir adamın cenazesinde hem tabutun yanında yürüyor hem de sesli sesli ağlıyormuş. Cenazeye katılanlardan biri onu teselli etmek için yaklaşmış.
- Merhum akraban mıydı?
Hoca cevap vermiş:
- Yok akrabam değildi, ben de ondan ağlıyorum ya!

Bir gün Nasreddin Hoca'ya, sanki çok lâzımmış gibi,

- Hangi burçtansın Hoca ? diye sormuşlar.

- Teke burcundanım, demiş Hoca.

Etraftakiler :

- A efendi öyle bir burç yok ki! deyince;

Hoca şöyle cevap vermiş :

- Bana çocukluğumda oğlak burcundansın demişlerdi. Yıldızım hep oğlak kalacak değil ya. Şimdiye kadar çoktan büyüyüp, teke olmuştur.

Nasrettin Hoca'nın komşusu evlenirken Hoca'dan davetiye dağıtmasını rica etmiş

Hoca şehirde kendini beğenmiş olarak ün kazanan bir zengine davetiyesini vermeye gitmiş.

Hoca'yı gören zengin sinirlenmiş:

- Davetiye dağıtmaya iyi bir insan bulamamışlar mı?

diye çıkışmış

Nasrettin Hoca:

- İyi insanlar da vardı, ama onlar iyi insanların davetiyelerini vermeye gitti

demiş.

Köylüler aralarında anlaşmayınca, Nasrettin Hoca'ya başvurmuşlar:
- Hocam, şu dünyada en güç şeyle, en kolay şey nedir?
Nasrettin Hoca, biraz düşündükten sonra şöyle demiş:
- En güç şey, insanın kendisini bilmesidir; en kolay şey de, başkalarına nasihat vermesidir

Nasreddin Hoca göle maya çalarken Temel bunu görmüş.
- Hayırdır hocam ne yapıyorsun? Demiş. Hoca:
- Göle maya çalıyorum. Temel:
- Yaa hocam ne yapacaksın o kadar yoğurdu...

Bir gün Nasrettin Hoca Akdeniz çarşısında gezerken bir dükkana varmış adama;
- Un var mı?
- Var
- Şeker var mı?
- Var
- Su var mı?
- Ee oda var
- Ee ne duruyorsun mübarek, helva yapsana!