Hoca bir gün pazara giderken eşeğine ters bir şekilde gidiyormuş. Bunu gören köylüler hocaya neden eşeğe ters bindin düz binmedin diyorlarmış. Hoca da "eşeğin tersi düzümü olur?" demiş.

Nasrettin Hoca bir gün azgın mı azgın, inatçı mı inatçı bir katıra binmiş, pazara gidiyormuş. Fakat hayvanı bir türlü gideceği yöne çevirememiş, yoldan geçenler:

— Hocam, nereye gidiyorsun böyle? Hocanın sabrı tükenmiş:

— Görmüyor musun? katırın istediği yere!... demiş.

Nasrettin hoca bir iş için Sivrihisar'a gitmiş. İşi epey uzamış; bu sırada parası bitmiş. Midesi açlıktan kazınmaya başlamış. O an fırının önünden geçiyormuş. Bakmış ki nar gibi kızarmış somunlar mis gibi kokuyormuş. Açlıktan gözleri kararan hoca içeri girip sormuş:
- Kuzum efendi bu ekmeklerin hepsi senin mi? Adam:
- Evet benimdir. Hoca aynı soruyu tekrarlamış. Adam sinirlenerek:
- Belanı mı arıyorsun be adam benim dedim ya! Hoca ekmeklere son bir kez bakıp:
- Öyleyse ne bakıyorsun, yesene.

Çocuklar, mahallede birbirlerine girmişler. Kavga dövüş, kıyamet!... Ele geçirdikleri bir kucak cevizi bir türlü doğru dürüst bölüştüremiyorlarmış. Kavganın kızıştığı bir sırada Hoca da oradan geçiyormuş. Çocuklar koşarak ona başvurmuşlar:

- Hoca Efendi, ne olur, şunları bize güzelce bölüştürüver!

Çocuklar bir kenara çekilmişler. Hoca geçmiş cevizlerin başına:

- Çocuklar demiş, Allah taksimi mi istersiniz, yoksa kul taksimi mi?

Çocukların hepsi birden:

- Allah taksimi, Allah taksimi!

Diye bağırmışlar. Bunun üzerine Hoca bir avuç ceviz alıp bir çocuğa vermiş. Arkasından iki cevizi bir başkasına, birkaç avucu ötekine, beş altı taneyi berikine... Bazı çocuklara da hiç vermemiş. Çocuklar Hoca'ya itiraza başlamışlar.

- Bu nasıl taksim Hoca Efendi, haksızlık ettin! Demişler. Hoca da:

- Çocuklar demiş, siz benden Allah taksimi istemediniz mi?... Allah taksimi böyledir. O, dilediğine az, dilediğine çok verir, hiç vermediği de olur, herkes kısmetine boyun eğer!..

Bir gece Hoca, birdenbire uyanır; mışıl mışıl uyuyan karısını dürter :
- Kalk, çabuk şu mumu yak, aklıma bir şiir geldi, hemen yazıvereyim!

Deyince, karısı kalkıp mumu yakar, diviti ve kağıdı Hocanın önüne koyar. Hoca, çabuk çabuk bir şeyler yazdıktan sonra yatmak üzereyken karısı merakla sorar :

- Efendi, şu yazdığını oku bakalım bana!

Hoca nazlanmadan yazdığı şiiri okur :
-Yeşil yaprak arasında kara tavuk kızıl burnu

Nasrettin Hocanın pek güzel, haşarı bir kuzusu varmış. Komşusu, ikide birde "Hoca" dermiş, "Ne olur, şu kuzuyu kes de bize bir ziyafet çek" Hoca "O benim eğlencem" der, ama bir türlü dediğini yapmazmış. Adam, Hoca'ya muziplik olsun diye bir gün kuzuyu keser. Hocayı da davet edip bir ziyafet çeker, sonradan da işi anlatır. Hoca, bu duruma çok üzülür. Komşusunun bir tiftik keçisi varmış. O da onu tutup keser ve afiyetle yer. Komşusu, keçisinin kaybolduğuna yanar yakılır, her mecliste, "Tüyü şöyle uzundu, boyu böyle güzeldi" diye devamlı keçisinden bahsetmeye başlar. Bir yıl geçer, her sohbette keçi bahsi bir türlü tükenmez. Nihayet bir gün her şeyden bezmiş olan Hoca, dayanamaz ve oğluna şöyle der:

- Deli gönül diyor ki, çıkar şu keçinin postunu ortaya da keçi miydi, fil miydi, görsün herkes!

Bir gün Hocaya burcunu sormuşlar.
Hoca:
— Burcum tekedir, demiş.

— Aman Hocam nasıl teke olur? diye sormuşlar. Hoca;
— Ben doğalı 70 yıl oldu, oğlak büyüdü teke oldu, demiş.